ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਤਤ੍ਸਮਾਸੇਨ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਰੂ ਸਭਾ 'ਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣੀਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਮਯਾ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ; ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ` ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥਵਹ੍ਨਿਨਾ ।' ਆਪृਚ੍ਛੇ ਭਵਤੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਰਗ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਵਾਚ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਚਨਾਨ੍ਮਯਾ । ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਭੂਯਾਂਸ੍ਤੇ ਹੀਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਕ ਵृਥਾ ਕृਥਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹੋ: 'ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੁੱਤ, ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।'
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਨ੍ਦਕਸ੍ਯਾਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਅਨੁਵਾਕਹਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮਮੇਵੈਕਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਲਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ। ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਾਤ੍ਰੋਪਮਾਮੇਕਾਂ ਯਾ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਣ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰਦਦਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਪੁਰਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਈ।
ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਸ਼੍ਰੀਯਾਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ। ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਇਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਸਦ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ । ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਯਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਨ੍ਤੀਹ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਨ੍ਦੇਨ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਚਰਤਿ ਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਦੇਵਤ੍ਵਾਯੈਵ ਕਲ੍ਪਤੇ। ਸ ਚੇਦਧਰ੍ਮਂ ਚਰਤਿ ਨਰਕਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਮ੍ਯਗਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ
ਦੰਡ-ਨੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਨੀਤ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਦਾ ਕृਤਯੁਂ ਨਾਮ ਕਾਲਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੰਡ-ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੁਗ — ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ — ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਵਾ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਾ ਵਾ ਕਾਲਕਾਰਣਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਾਜਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਹੇ ਕਿ ਸਮਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਦਾ; ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਯੁਗਸ੍ਯ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ, ਦੁਆਪਰਯੁਗ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਯੁਗ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਯੁਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਾਜਾ ਹੀ ਹੈ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਃ ਕਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਅਜਿਹਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਯਥਾਭਾਗਮੁਪਾਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਕਲੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਪਾਪਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਦੁਆਪਰਯੁਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਅਜਿਹਾ ਪਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਸਤਿ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਾ ਨਰਕੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ । ਰਾਜਦੋषੇਣ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਤੇ ਜਗਤਃ ਸ ਚ
ਫਿਰ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੋਚਿਤਾਨ੍। ਨੈਤਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਵृਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਲਦੇ ਰਾਜ-ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਜਿਹੜੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਸਂਸृष੍ਟ ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਸਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਕਿਂਚਨ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇਤਾਮਾਸ਼ਿषਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨ ਚਾਹਂ ਨ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇ ਯਯਾ ਚਰਸਿ ਮੇਧਯਾ
ਨਾ ਪਾਂਡੂ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਨ੍ਤਾਨਮੇਵ ਚ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬਲਮੋਜਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼ਂਸਿਤਂ ਮਯਾ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਮਹਾਨਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਨੁषਦੇਵਤਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੋਮ, ਪਿੰਡ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ।
ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵਾਸ਼ਾਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤਰੋ ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ। ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਯਜਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮਨੈਵਾਭ੍ਯਜਾਯਥਾਃ । ਤੇ ਤੁ ਵੈਦ੍ਯਾਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਅਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਤ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।
ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਚਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕੋऽਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਾਨੇਨਾਨ੍ਯਂ ਬਲੇਨਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸੂਨृਤਯਾऽਪਰਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸਚਾਈ ਨਾਲ — ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।