ਵਿषਮਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਰਸ੍ਤੈ ਰਸ਼੍ਮਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਂ ਚ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ।
ਮृਗਸਿਂਹੈਰ੍ਵृਤਂ ਘੋਰੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਨੇਚਰੈਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਲੋਡਯਾਮਾਸ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੂਦਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍। ਬਾਣਗੋਚਰਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਏ,
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਚ ਸਾਯਕੈਃ। ਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ਸਾਯਕੈਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਭਿਨਤ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ। ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਣਾਨ੍ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਜੋ ਹੋਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ, ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਹਿਰਣ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਦਾਮਣ੍ਡਲਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਸ਼੍ਚਚਾਰਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਤੋਮਰੈਰਸਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਦਾਮੁਸਲਕਮ੍ਪਨੈਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਦੇ ਅਸਲ ਕੌਸ਼ਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਦਲੇਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਨੇ ਟੋਮਰ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲ ਵੀ ਹਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਚਚਾਰ ਸ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵੈ ਵਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯੋਧੈਸ਼੍ਚ ਸਮਰਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੀ।
ਲੋਡ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸ੍ਮ ਮृਗਾਧਿਪਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਰੁਤਯੂਥਾਨਿ ਹਤਯੂਥਪਤੀਨਿ ਚ
ਜਦ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮृਗਯੂਥਾਨ੍ਯਥੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਾਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਸ਼ੁष੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਦੀਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਜਲਨੈਰਾਸ਼੍ਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਕ੍ਲਾਨ੍ਤਹृਦਯਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਕਸਰਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਕੇਚਿਦਗ੍ਨਿਮਥੋਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸਂਸਾਧ੍ਯ ਚ ਵਨੇਚਰਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਮਨੁੱਖ-ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਰਗੜ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਚਲਾਇਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਟ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਾ ਮਤ੍ਤਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਾਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਮਸਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਕੋਚ੍ਯਾਗ੍ਰਕਰਾਨ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵੇਗਿਤਾਃ। ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਸਿਮਟਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਨ੍ਯਾ ਗਜਵਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮृਦੁਰ੍ਮਨੁਜਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਤਦ੍ਵਨਂ ਬਲਮੇਘੇਨ ਸ਼ਰਧਾਰੇਣ ਸਂਵृਤਮ੍। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤਮृਗਾਧਿਪਮ੍
ਉਥੇ, ਜੰਗਲੀ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮृਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਵਾ ਸਬਲਵਾਹਨਃ। ਤਤ੍ਰ ਮੇਘਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਨਮਾਲੋਕਯਾਮਾਸ ਨਗਰਾਦ੍ਯੋਜਨਦ੍ਵਯੇ। ਮृਗਾਨਨੁਚਰਨ੍ਵਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਵੇਖਿਆ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਥਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮृਗਾਨਨੁਚਰਨ੍ਰਾਜਾ ਵੇਗੇਨਾਸ਼੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍। ਰਾਜਾ ਮृਗਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਵਨਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ, ਰਾਜਾ ਇਕ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕ ਏਵੋਤ੍ਤਮਬਲਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ ਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਇਕੱਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਨृਪਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਸਂਯੁਤਮ੍। ਮਨਃਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਜਨਨਂ ਦृष੍ਟਿਕਾਨ੍ਤਮਤੀਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਸੀਤਮਾਰੁਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜਗਾਮਾਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਪਾਦਪੈਃ ਕੀਰ੍ਣਮਤੀਵ ਸੁਖਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍
ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹਰੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ।
ਵਿਪੁਲਂ ਮਧੁਰਾਰਾਵੈਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਵਿਹਗੈਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਝਿਲ੍ਲੀਕਗਣਨਾਦਿਤਮ੍
ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੀਂਗਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਚਿਰਚਿਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਖਚ੍ਛਾਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍। षਟ੍ਪਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਤਲਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਪੁष੍ਪਃ ਪਾਦਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਫਲੋ ਨਾਪਿ ਕਣ੍ਟਕੀ। षਟ੍ਪਦੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਪਾਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਕਾਨਨੇऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਨਾ ਫਲ ਤੋਂ, ਨਾ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਗਹੈਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਙ੍ਕृਤਮਤੀਵ ਚ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਖਚ੍ਛਾਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਮਨੋਰਮਂ ਸਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਾਰੁਤਾ ਕਲਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਕੁਸੁਮਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਸਜਂਸ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਦਿਵਸ੍ਪृਸ਼ੋऽਥ ਸਂਘੁष੍ਟਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਮਧੁਰਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਰੇਜੁਃ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮਾਮ੍ਬਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਾਲੇषੁ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਵਨਾਮਿषੁ
ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਰਾਵਾਨ੍ਮਧੁਰਾਨ੍षਟ੍ਪਦਾ ਮਧੁਲਿਪ੍ਸਵਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਮਣ੍ਡਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਮਧੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਲਤਾਗृਹਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਾਨ੍। ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਸ਼ਾਖੈਃ ਪਾਦਪੈਃ ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਵਨਂ ਤਤ੍ਤੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੀ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।