ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਨੈਣ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਚਚਾਲ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ—ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਅਚੰਭਾ, ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਦਾਯ ਪਾਣੌ ਵਿਦੁਰਮੇਵ ਚ । ऋषਿਭਿਸ੍ਤੈਰਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਾਦਯਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ, ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੌਰਵਾਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਸ਼ੌਰੀ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹੇਮਜਾਲਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਲਘੁਨਾ ਮੇਘਨਾਦਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼।
ਸੂਪਸ੍ਕਰੇਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਵੈਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵਰੂਥਿਨਾ । ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰੂਕਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਵੀਰੋ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਵੀਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਰਥਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਥ 'ਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਬਲਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਯਤਮਾਨਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ । ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਨਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਨ ਮੇ ਪਾਪੋऽਸ੍ਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ; ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਧਵ
ਮਾਧਵ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਿਤਾਮਹਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਬਾਹ੍ਲਿਕਂ ਕृਪਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਾਹੁ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਯਥਾ ਚਾਸ਼ਿष੍ਟਵਨ੍ਮਨ੍ਦੋ ਰੋषਾਦਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰੂ ਸਭਾ 'ਚ ਕੀ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ।
ਵਦਤ੍ਯਨੀਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਆਪृਚ੍ਛੇ ਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਰਥ 'ਚ ਬੈਠੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ ਤੇ ਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲਿਕ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਯੁਯੁਤ्सੁ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਤਤ੍ਸਮਾਸੇਨ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਰੂ ਸਭਾ 'ਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣੀਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਮਯਾ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ; ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ` ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥਵਹ੍ਨਿਨਾ ।' ਆਪृਚ੍ਛੇ ਭਵਤੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਰਗ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਵਾਚ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਚਨਾਨ੍ਮਯਾ । ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਭੂਯਾਂਸ੍ਤੇ ਹੀਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਕ ਵृਥਾ ਕृਥਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹੋ: 'ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੁੱਤ, ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।'
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਨ੍ਦਕਸ੍ਯਾਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਅਨੁਵਾਕਹਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮਮੇਵੈਕਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਲਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ। ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਾਤ੍ਰੋਪਮਾਮੇਕਾਂ ਯਾ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਇੱਕ ਉਪਮਾ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਣ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰਦਦਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਪੁਰਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਈ।