ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਨੈਣ ਦਿੱਤੇ; ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਭੋ ਸਂਹਰ ਸਂਹਰ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਚ ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਥਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮੇਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਭੁਵਿ ਨਾਸ਼ਮੀਯੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਰੋਕੋ; ਆਪਣਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍। ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰਿਤਾ ਵਾਚਃ ਸਹ ਦੇਵਾਰ੍ਵਿਭੁਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਰਾਜੇ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਸਭਾਤਲੇ। ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਚ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਵृਣੇ ਪੁਨਃ । ਭਵਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਲੈਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਭਵੇਤਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਨੈਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ । ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਨੈਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਨੈਣ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਚਚਾਲ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ—ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਅਚੰਭਾ, ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਦਾਯ ਪਾਣੌ ਵਿਦੁਰਮੇਵ ਚ । ऋषਿਭਿਸ੍ਤੈਰਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਾਦਯਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ, ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੌਰਵਾਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਸ਼ੌਰੀ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹੇਮਜਾਲਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਲਘੁਨਾ ਮੇਘਨਾਦਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼।
ਸੂਪਸ੍ਕਰੇਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਵੈਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵਰੂਥਿਨਾ । ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰੂਕਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਵੀਰੋ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਵੀਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਰਥਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਥ 'ਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਬਲਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਯਤਮਾਨਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ । ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਨਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਨ ਮੇ ਪਾਪੋऽਸ੍ਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ; ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਧਵ
ਮਾਧਵ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਿਤਾਮਹਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਬਾਹ੍ਲਿਕਂ ਕृਪਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਾਹੁ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਯਥਾ ਚਾਸ਼ਿष੍ਟਵਨ੍ਮਨ੍ਦੋ ਰੋषਾਦਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰੂ ਸਭਾ 'ਚ ਕੀ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ।
ਵਦਤ੍ਯਨੀਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਆਪृਚ੍ਛੇ ਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਵੀਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਰਥ 'ਚ ਬੈਠੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ ਤੇ ਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲਿਕ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਯੁਯੁਤ्सੁ।