ਅਗ੍ਰੇ ਬਭੂਵੁਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਯੁਧਾਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਲਾਙ੍ਗਲਨਨ੍ਦਕਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ: ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਹਲ ਤੇ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ। ਨਾਨਾਬਾਹੁषੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਸਧੂਮਾਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਚ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਮਰੀਚਯਃ । `ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਗਲੋਕਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਫਾਧੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਤਥਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਗ੍ਰਹਃ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ; ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਹਿ। ਨਿਮੇषਣਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਨੀ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਸ਼ਾਰਦਾ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਉਸਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਉਸਦੇ ਵਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਪਲਕਾਂ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ਤ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ।
ऋਤ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਸਂਜਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ऋषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪੋਧਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਤ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਸੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਨੈਣ ਦਿੱਤੇ; ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਭੋ ਸਂਹਰ ਸਂਹਰ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਚ ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਥਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮੇਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਭੁਵਿ ਨਾਸ਼ਮੀਯੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਰੋਕੋ; ਆਪਣਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍। ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰਿਤਾ ਵਾਚਃ ਸਹ ਦੇਵਾਰ੍ਵਿਭੁਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਰਾਜੇ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਸਭਾਤਲੇ। ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਚ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਮਮ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਵृਣੇ ਪੁਨਃ । ਭਵਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਲੈਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਭਵੇਤਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਨੈਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ । ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਨੈਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਨੈਣ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਚਚਾਲ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਾਗਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ—ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਅਚੰਭਾ, ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਦਾਯ ਪਾਣੌ ਵਿਦੁਰਮੇਵ ਚ । ऋषਿਭਿਸ੍ਤੈਰਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਾਦਯਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ, ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੌਰਵਾਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਸ਼ੌਰੀ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹੇਮਜਾਲਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਲਘੁਨਾ ਮੇਘਨਾਦਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼।
ਸੂਪਸ੍ਕਰੇਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਵੈਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵਰੂਥਿਨਾ । ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰੂਕਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਵੀਰੋ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਰਥੀ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਵੀਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।