ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਤਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਨਰਕਃ ਸਹ ਦਾਨਵੈਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੇਕਯੁਗਵਰ੍षਾਯੁਰ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਮृਧੇ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਂਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਨਿਰਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੇਨ ਹਿ ਹਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪੂਤਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ। ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਧਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਣੂਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਸ਼੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਕਂਸਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਮਾਚਰਨ੍
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਬਲਵਾਨ ਚਾਣੂਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤੇ ਕੰਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ, ਵਕ੍ਰ, ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਬਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰੁਣੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚਾਮਿਤੌਜਸਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਹਰਤਾ ਜਿਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀਪਤਿਃ
ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਵਕ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚ ਸ੍ਵਪਤਾ ਨਿਹਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਥਾ ਹਤਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਅਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषੇ । ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛੇਦਯਂ ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਸ਼ੌਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇਪਣ ਦੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੂਦ੍ਧਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਪਤਙ੍ਗੋऽਗ੍ਨਿਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਮਾਤ੍ਯੋ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਵਿਦੁਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਕੋऽਹਮਿਤਿ ਯਨ੍ਮੋਹਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਂ ਸੁਯੋਧਨ। ਪਰਿਭੂਯ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਮਾਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਸੁਯੋਧਨ, ਤੈਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ ਫੜਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਇਹੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਇਹਾਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਸਵਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਆਦਿਤ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਯਤਃ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । `ਯੁਗਪਚ੍ਚ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਚੀ ਹੱਸਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ । ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲਲਾਟਸ੍ਥੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਰੁਦਰ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਲੋਕਪਾਲਾ ਭੁਜੇष੍ਵਾਸਨ੍ਨਗ੍ਨਿਰਾਸ੍ਯਾਦਜਾਯਤ। ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸਵੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ; ਆਦਿਤ, ਸਾਧ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਦਿਸ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤਥਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇऽਥਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵੀ ਹਲੀ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਵ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਧਨੰਜੈ ਉੱਭਰੇ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹਲ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਸੀ।
ਭੀਮੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ। ਅਨ੍ਧਕਾ ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤਃ
ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਗ੍ਰੇ ਬਭੂਵੁਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਯੁਧਾਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਲਾਙ੍ਗਲਨਨ੍ਦਕਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ: ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਹਲ ਤੇ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ। ਨਾਨਾਬਾਹੁषੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਸਧੂਮਾਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਚ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਮਰੀਚਯਃ । `ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਗਲੋਕਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਫਾਧੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਤਥਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਗ੍ਰਹਃ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ; ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਹਿ। ਨਿਮੇषਣਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਨੀ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਸ਼ਾਰਦਾ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਉਸਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਉਸਦੇ ਵਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਪਲਕਾਂ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ਤ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ।
ऋਤ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਸਂਜਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ऋषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪੋਧਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਤ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਸੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।