ਏਤਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹਿ ਲੁਭ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਃ । ਏਤੇ ਚੇਦੇਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਰਥ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚੈਨਾਨਨੁ ਭਾਰਤ । ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏष ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਯੇषੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਪਣਵਾਨਕਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਣ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਚੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੋਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭਾਰਤ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਜਮ੍
ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥੇਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍। ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਨਯਾਨਨੁਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇਵੋ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਦੁਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨਯ ਤਂ ਪਾਪਂ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪਾਪੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਮਿਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਸੋਦਰ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯਦਿ ਪਨ੍ਥਾਨਮਵਤਾਰਯਿਤੁਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਸਕਾਂ—
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਮਭਾਮ੍ । ਅਕਾਮਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਤਦ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਥ ਦੁਰੋਯਧਨਂ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨृਸ਼ਂਸ ਪਾਪਭੂਯਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਰ੍ਮਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਪਾਪੈਃ ਸਹਾਯੈਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ, ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੂੰ ਮੰਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਕੋ ਮੂਢੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੇਤ੍ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ, ਇਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਪਾਪੈਃ ਸਹਾਯੈਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁਝ ਬੁਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲਵੇਂ।
ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਬਲਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਮਨ੍ਦ ਬਾਲਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੇ।
ਦੇਵੈਰ੍ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਸੁਰੈਰੁਰਗੈਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਨ ਸੋਢੁਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਪਾਣਿਨਾ ਵਾਯੁਰ੍ਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਦੁਰ੍ਧਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਬਲਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਚੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾऽਪਿ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਵਾਰੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸੌਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮੋ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਧਵਮ੍ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਚ੍ਚੈਨਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਗਤਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਨਰਕਃ ਸਹ ਦਾਨਵੈਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੇਕਯੁਗਵਰ੍षਾਯੁਰ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਮृਧੇ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਂਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਨਿਰਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੇਨ ਹਿ ਹਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪੂਤਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ। ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਧਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਣੂਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਸ਼੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਕਂਸਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਮਾਚਰਨ੍
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਬਲਵਾਨ ਚਾਣੂਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤੇ ਕੰਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ, ਵਕ੍ਰ, ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਬਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰੁਣੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚਾਮਿਤੌਜਸਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਹਰਤਾ ਜਿਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀਪਤਿਃ
ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਵਕ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚ ਸ੍ਵਪਤਾ ਨਿਹਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਥਾ ਹਤਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਅਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषੇ । ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛੇਦਯਂ ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਸ਼ੌਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇਪਣ ਦੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੂਦ੍ਧਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।