ਯਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਗ੍ਧਾ ਸਾਸ਼੍ਵਾ ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਾਸ਼ੀਨਾਮृषਭੋ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਆਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਹਰਂ ਹ੍ਯੇਨਮੇਕਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ ਪਾਸ਼ਾਨ੍षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ । ਹृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹ੍ਯੁਪਸਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਨਿਰਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਵਿਧੂਯ ਗਦਯਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੌਭ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਪਵੇ।
ਸ਼ੇषਵਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੌਰਵ ਹਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਹਿ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਦ੍ਯੈਵਾਤਿਥਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਯਥਾ ਵਾਯੋਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਰਣਿ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਭृਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਦੁਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਮਿਥਃ
ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇਤੇ ਯਦਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਰੋਜਸਾ । ਏਤੇ ਵਾ ਮਾਮਹਂ ਵੈਨਾਨਨੁਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਨ, ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹਿ ਲੁਭ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਃ । ਏਤੇ ਚੇਦੇਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਰਥ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚੈਨਾਨਨੁ ਭਾਰਤ । ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏष ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਯੇषੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਪਣਵਾਨਕਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਣ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਚੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੋਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭਾਰਤ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਜਮ੍
ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥੇਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍। ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਨਯਾਨਨੁਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇਵੋ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਦੁਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨਯ ਤਂ ਪਾਪਂ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪਾਪੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਮਿਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਸੋਦਰ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯਦਿ ਪਨ੍ਥਾਨਮਵਤਾਰਯਿਤੁਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਸਕਾਂ—
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਮਭਾਮ੍ । ਅਕਾਮਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਤਦ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਥ ਦੁਰੋਯਧਨਂ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨृਸ਼ਂਸ ਪਾਪਭੂਯਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਰ੍ਮਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਪਾਪੈਃ ਸਹਾਯੈਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ, ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੂੰ ਮੰਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਕੋ ਮੂਢੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੇਤ੍ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ, ਇਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਪਾਪੈਃ ਸਹਾਯੈਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁਝ ਬੁਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲਵੇਂ।
ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਬਲਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਮਨ੍ਦ ਬਾਲਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੇ।
ਦੇਵੈਰ੍ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਸੁਰੈਰੁਰਗੈਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਨ ਸੋਢੁਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਪਾਣਿਨਾ ਵਾਯੁਰ੍ਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਦੁਰ੍ਧਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਬਲਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਚੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾऽਪਿ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਵਾਰੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸੌਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮੋ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਧਵਮ੍ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਚ੍ਚੈਨਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।