ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਚਾਨ੍ਵਭਾषਤ । ਤੇषਾਮੇਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਸਾਧੁਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇੱਥੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤਿੰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪੁਰਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤੇ ਮੂਢਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਧਰ੍षਿਤਾਃ ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਰੋਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਪਟੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਯਥਾ ਬਾਲਾ ਯਥਾ ਜਡਾਃ
ਇਹ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰੀਤਕਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਅਸਕ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਕismet ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਭੂਯ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚ । ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਸਦਮ੍ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਣਗੇ।
ਅਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਹਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਿਂਹੋ ਨਾਗਾਨਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਮਯੇਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ । ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦਪਕ੍ਰਾਮਦੇਚ੍ਯੁਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਗ੍ਧਾ ਸਾਸ਼੍ਵਾ ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਾਸ਼ੀਨਾਮृषਭੋ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਆਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਹਰਂ ਹ੍ਯੇਨਮੇਕਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ ਪਾਸ਼ਾਨ੍षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ । ਹृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹ੍ਯੁਪਸਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਨਿਰਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਵਿਧੂਯ ਗਦਯਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੌਭ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਪਵੇ।
ਸ਼ੇषਵਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੌਰਵ ਹਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਹਿ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਦ੍ਯੈਵਾਤਿਥਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਯਥਾ ਵਾਯੋਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਰਣਿ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਭृਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਦੁਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਮਿਥਃ
ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇਤੇ ਯਦਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਰੋਜਸਾ । ਏਤੇ ਵਾ ਮਾਮਹਂ ਵੈਨਾਨਨੁਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਨ, ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹਿ ਲੁਭ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਃ । ਏਤੇ ਚੇਦੇਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਰਥ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚੈਨਾਨਨੁ ਭਾਰਤ । ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏष ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦ੍ਯੇषੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਪਣਵਾਨਕਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਣ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਚੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੋਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭਾਰਤ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਜਮ੍
ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥੇਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍। ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਨਯਾਨਨੁਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇਵੋ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਦੁਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨਯ ਤਂ ਪਾਪਂ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪਾਪੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਮਿਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਸੋਦਰ੍ਯਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯਦਿ ਪਨ੍ਥਾਨਮਵਤਾਰਯਿਤੁਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਸਕਾਂ—
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਮਭਾਮ੍ । ਅਕਾਮਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਤਦ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ।