ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਮਿਦਮਾਸੀਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਲਾਕੀ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਨ, ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਈ।
ਪੁਰਾऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਹਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚ
'ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਵੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ...'
ਵਯਮੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮ ਬਲਾਦਿਵ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈਰੋਚਨਿਂ ਯਥਾ
'ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਤਚੇਤਸਃ । ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਸੁਣ ਲੈਣ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਫੰਗਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਅਯਂ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰ੍ਮ ਚ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੀਤੇ ਵਰਦੇ ऋषਭੇ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੋਮਕੈਃ ਸਹ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸੋਮਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਬੈਠਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਮਿਹੈਵੈਕਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਏ, ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਏ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਪਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍। ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਕਵਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਮਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੇਨ ਸਹਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੋਜਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਹਾਰਦਿਕ੍ਯ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਃ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਯਾਵਦਾਖ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚੈਤਤ੍ਕृष੍ਣਾਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣੇ
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰਕੇ, ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੌਕਸ ਰਹਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਨਾ ਦਿਆਂ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਭਾਂ ਵੀਰਃ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ । ਆਚष੍ਟ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਨੀਅਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਚਾਨ੍ਵਭਾषਤ । ਤੇषਾਮੇਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਸਾਧੁਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇੱਥੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤਿੰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪੁਰਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤੇ ਮੂਢਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਧਰ੍षਿਤਾਃ ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਰੋਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਪਟੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਯਥਾ ਬਾਲਾ ਯਥਾ ਜਡਾਃ
ਇਹ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰੀਤਕਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਅਸਕ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਕismet ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਭੂਯ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚ । ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਸਦਮ੍ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਣਗੇ।
ਅਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਹਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਿਂਹੋ ਨਾਗਾਨਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਮਯੇਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ । ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦਪਕ੍ਰਾਮਦੇਚ੍ਯੁਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਗ੍ਧਾ ਸਾਸ਼੍ਵਾ ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਾਸ਼ੀਨਾਮृषਭੋ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਆਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਹਰਂ ਹ੍ਯੇਨਮੇਕਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ ਪਾਸ਼ਾਨ੍षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ । ਹृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹ੍ਯੁਪਸਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਨਿਰਮੋਚਨ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਵਿਧੂਯ ਗਦਯਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੌਭ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਪਵੇ।
ਸ਼ੇषਵਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੌਰਵ ਹਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਹਿ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ । ਅਦ੍ਯੈਵਾਤਿਥਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਯਥਾ ਵਾਯੋਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਰਣਿ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਭृਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਦੁਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਮਿਥਃ
ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇਤੇ ਯਦਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਾਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਰੋਜਸਾ । ਏਤੇ ਵਾ ਮਾਮਹਂ ਵੈਨਾਨਨੁਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਨ, ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।