ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੂਢ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਨੈਤਦਦ੍ਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ, ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਣਗੇ—ਇਹ ਅੱਜ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਥ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਥਾਂ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਪਰ ਧਰਮ ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਰਾਜਪਿਣ੍ਡਭਯਾਦੇਤੇ ਯਦਿ ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਣਗੇ।
ਨ ਲੋਭਾਦਰ੍ਥਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਰਾਣਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦਲਂ ਤਾਤ ਲੋਭੇਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਸੋऽਰ੍ਥਵਨ੍ਮਾਤृਭਾषਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਰ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਹੋਏ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਾ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਭਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਃ। ਸੌਬਲੇਨ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨੇ ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭੇਦ ਸਨ, ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤਿ । ਨੋਚੇਤ੍ਸਨ੍ਧਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਾਮੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ, ਕਰਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।'
ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਰੀਨੇਤਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਪਿਤਾ ਚ ਤੇ
'ਕਰਨ, ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।'
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤਮੁਪਸृਤ੍ਯੇਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਰਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ । ਸੌਬਲੇਨ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਮਨ ਦੇ ਭੇਦ ਸਨ, ਮੁੜ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਮਿਦਮਾਸੀਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਲਾਕੀ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਨ, ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਈ।
ਪੁਰਾऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਹਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚ
'ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਵੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ...'
ਵਯਮੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮ ਬਲਾਦਿਵ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈਰੋਚਨਿਂ ਯਥਾ
'ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹਤਚੇਤਸਃ । ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਸੁਣ ਲੈਣ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਫੰਗਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਅਯਂ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰ੍ਮ ਚ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੀਤੇ ਵਰਦੇ ऋषਭੇ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੋਮਕੈਃ ਸਹ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸੋਮਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਬੈਠਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਮਿਹੈਵੈਕਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਏ, ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਏ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਪਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍। ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਕਵਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਮਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੇਨ ਸਹਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੋਜਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਹਾਰਦਿਕ੍ਯ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਃ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਯਾਵਦਾਖ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚੈਤਤ੍ਕृष੍ਣਾਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣੇ
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰਕੇ, ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੌਕਸ ਰਹਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਨਾ ਦਿਆਂ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਭਾਂ ਵੀਰਃ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ । ਆਚष੍ਟ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਨੀਅਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਚਾਨ੍ਵਭਾषਤ । ਤੇषਾਮੇਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਸਾਧੁਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇੱਥੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤਿੰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪੁਰਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤੇ ਮੂਢਾਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਧਰ੍षਿਤਾਃ ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਰੋਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਪਟੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਯਥਾ ਬਾਲਾ ਯਥਾ ਜਡਾਃ
ਇਹ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਤ੍ਯਕੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰੀਤਕਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਅਸਕ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਕismet ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਭੂਯ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚ । ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਂ ਦੁਰਸਦਮ੍ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਣਗੇ।
ਅਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਹਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਿਂਹੋ ਨਾਗਾਨਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਮਯੇਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਯਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਕਥਂਚਨ । ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦਪਕ੍ਰਾਮਦੇਚ੍ਯੁਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ।