ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣੇਵ ਜਾਲੇਨ ਝषਾਵਪਿਹਿਤਾਵੁਭੌ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਤੌ ਵਿਲੁਮ੍ਪਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਛੇਦ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਅਕਲ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਿਦਧੁਰ੍ਮੁਖਮ੍ । ਬਿਭ੍ਯਤੋऽਨੁਪਰਾਗਸ੍ਯ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਸ੍ਮ ਵਰ੍ਧਿਤੌ
ਇਹੀ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਨ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਏ।
ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਦਮ੍ਭਂ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਭੂਮਿਪਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਮਹੀਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸਾ, ਹਿਰਸ, ਦਿਖਾਵਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਯੁਕ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ । ਈਪ੍ਸਨ੍ਨਰ੍ਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਮਕਸਦ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲੱਭੇ।
ਕਾਮਾਭਿਭੂਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਾ ਯੋ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵੇषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਹਾਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਏਕੀਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ੂਰੈਰਰਿਨਿਬਰ੍ਹਣੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਤ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਹਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕਠੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣੇਂਗਾ।
ਯਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਰਥਃ। ਆਹਤੁਸ੍ਤਾਤ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਜੇਯੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯष੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹਿ ਸੁਖਾਯ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯੋਰੇਵ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਾਮਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਯੋ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਾਸਨੇ। ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਨਾਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਨਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਮਰਦ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਾਤ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਜਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇਤ ਆਧਿਥਾਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਤੂੰ ਮਨ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਲਾ।
ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਾਹ੍ਲਿਕੇਨ ਚ। ਦਤ੍ਤੋਂऽਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭੇਦਾਦ੍ਭਤੈਰਰਿਨ੍ਦਮ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਨੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪੈਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਥ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਦ੍ਯਾਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਯਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਾਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ: ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ! ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਠੀਕ ਹਿੱਸਾ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦੇ।
ਅਲਮਰ੍ਧਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍ । ਸੁਹृਦਾਂ ਵਚਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ
ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਆਧੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੀਉਣ ਵਾਸਤੇ ਹੈ; ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਰਾਤ੍ਮਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯੇਨ੍ਮਹਤਃ ਸੁਖਾਤ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਲੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਮਨ੍ਯੁਂ ਸ਼ਾਧਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਮਂਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾ; ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਲਮਙ੍ਗ ਨਿਕਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਮਾਃ ਕृਤਃ । ਸ਼ਮਯੈਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮੇਧਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਬਸ ਕਰ, ਇਹ ਵੈਰਤਾ ਤੇਰਾਂ ਤੈਰਾਂ ਸਾਲ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ! ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਵਧੀ ਹੈ, ਠੰਢਾ ਕਰ।
ਨ ਚੈष ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਭੀਪ੍ਸਤਿ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਦृਢਕ੍ਰੋਧੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਭੀष੍ਮੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਕृਪੇ ਕਰ੍ਣੇ ਭੀਮਸੇਨੇ ਧਨਞ੍ਜਯੇ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਨ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਨ, ਭੀਮਸੇਨ, ਧਨੰਜਯ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਾ ਕੁਰੂਂਸ੍ਤਾਤ ਜੀਘਨਃ । ਏषਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮਾ ਗਮਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਵਧਮ੍
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੂਢ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਨੈਤਦਦ੍ਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ, ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਣਗੇ—ਇਹ ਅੱਜ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਥ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਥਾਂ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਪਰ ਧਰਮ ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਰਾਜਪਿਣ੍ਡਭਯਾਦੇਤੇ ਯਦਿ ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਣਗੇ।
ਨ ਲੋਭਾਦਰ੍ਥਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਰਾਣਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦਲਂ ਤਾਤ ਲੋਭੇਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਸੋऽਰ੍ਥਵਨ੍ਮਾਤृਭਾषਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਰ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਹੋਏ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਾ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਭਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਃ। ਸੌਬਲੇਨ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨੇ ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭੇਦ ਸਨ, ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤਿ । ਨੋਚੇਤ੍ਸਨ੍ਧਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਾਮੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ, ਕਰਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।'
ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਰੀਨੇਤਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਪਿਤਾ ਚ ਤੇ
'ਕਰਨ, ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।'
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤਮੁਪਸृਤ੍ਯੇਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਰਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ । ਸੌਬਲੇਨ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਮਨ ਦੇ ਭੇਦ ਸਨ, ਮੁੜ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।