ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਵਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਗਰ੍ਹ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਯੋ ਜਾਨਨ੍ਪਾਪਤਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸ ਏष ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧੋ ਲੋਭਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦਾ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇ ਮੂਢਸ੍ਯ ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੁਃਸਹਾਯਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਸ਼੍ਰੁਤੇ ਫਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਇੱਕ ਮੂਰਖ, ਬੱਚੇ ਵਰਗੇ, ਮੰਦ-ਦਿਲ, ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ੍ਵਜਨੇ ਭੇਦਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਭਿਨ੍ਨਂ ਹਿ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਤੁਮਾਪਦਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਣ੍ਡਂ ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਯੇਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੰਡ ਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵਚਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਪੁਨਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ।
ਸ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸਭਾਮ੍ । ਅਭਿਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਥਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਗਰ੍ਹਮਾਣਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਸੁਲਹ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਹਿਤਂ ਤੇ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤਥਾऽऽਯਤ੍ਯਾਂਸੁਖੋਦਯਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਯਦਾਹ ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸੁਹृਦਾਂ ਕੁਰੁ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਪਿਉ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਰਥੀ ਤੇਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤੁ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਚਾਪਚਿਤਿਃ ਕृਤਾ । ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨਾਂ ਚ ਸੁਹृਦਾਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਲਹ ਕਰ ਲੈ।
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ੍ਵੇਨ ਕਾਮੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਅਵਾਪ੍ਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਵਾऽਪਿ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨ ਹ੍ਯਵਸ਼੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮਸ਼੍ਰੀਯਾਦ੍ਦੀਰ੍ਘਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਮੇਧਾਵੀ ਸ ਰਾਜ੍ਯਮਭਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਹਿ ਪੁਰੁषਮਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਪਕਰ੍षਤਃ । ਤੌ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਜਯਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਰਾਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂਹਿ ਮਹਦੇਤਦ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਮੇਪ੍ਸਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਣ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਨਿਯਚ੍ਛੇਦਰ੍ਥਧਰ੍ਮਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ਨਿਯਤੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੌਲਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੇ; ਜਦ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਲ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਧੇਯਾਨਿ ਹੀਮਾਨਿ ਵ੍ਯਾਪਾਦਯਿਤੁਮਪ੍ਯਲਮ੍ । ਅਵਿਧੇਯਾ ਇਵਾਦਾਨ੍ਤਾ ਹਯਾਃ ਪਥਿ ਕੁਸਾਰਥਿਮ੍
ਇਹ ਅਣਥੰਮਣੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਸਿੱਖੇ ਘੋੜੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਜਿਤ੍ਯ ਯ ਆਤ੍ਮਾਨਮਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਜਿਗੀषਤੇ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਾऽਜਿਤਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸੋऽਵਸ਼ਃ ਪਰਿਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦ੍ਵੇष੍ਯਰੂਪੇਣ ਯੋਜਯੇਤ੍ । ਤਤੋऽਮਾਤ੍ਯਾਨਮਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਮੋਘਂ ਵਿਜਿਗੀषਤੇ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਲਵੇ; ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਵਸ਼੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਜਿਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਧृਤਦਣ੍ਡਂ ਵਿਕਾਰਿषੁ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕਾਰਿਣਂ ਧੀਰਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਨਿषੇਵਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਠੋਸ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਲਵੇ ਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਖਾਸ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣੇਵ ਜਾਲੇਨ ਝषਾਵਪਿਹਿਤਾਵੁਭੌ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਤੌ ਵਿਲੁਮ੍ਪਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਛੇਦ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਅਕਲ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਿਦਧੁਰ੍ਮੁਖਮ੍ । ਬਿਭ੍ਯਤੋऽਨੁਪਰਾਗਸ੍ਯ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਸ੍ਮ ਵਰ੍ਧਿਤੌ
ਇਹੀ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਨ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਏ।
ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਦਮ੍ਭਂ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਭੂਮਿਪਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਮਹੀਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸਾ, ਹਿਰਸ, ਦਿਖਾਵਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਯੁਕ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ । ਈਪ੍ਸਨ੍ਨਰ੍ਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਮਕਸਦ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲੱਭੇ।
ਕਾਮਾਭਿਭੂਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਾ ਯੋ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵੇषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਹਾਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਏਕੀਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ੂਰੈਰਰਿਨਿਬਰ੍ਹਣੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਤ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਹਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕਠੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣੇਂਗਾ।
ਯਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਰਥਃ। ਆਹਤੁਸ੍ਤਾਤ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਜੇਯੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯष੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹਿ ਸੁਖਾਯ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯੋਰੇਵ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਾਮਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਯੋ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਾਸਨੇ। ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਨਾਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਨਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਮਰਦ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਾਤ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਜਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚੇਤ ਆਧਿਥਾਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਤੂੰ ਮਨ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਲਾ।