ਅਪਿ ਚਾਪ੍ਯਵਦਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵ੍ਯੂਢੇ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇष੍ਵਾਯੁਧੇषੁ ਚ
ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵੈਧੀਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਚ ਭਾਰਤ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਪਰਾਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਸਕਃ
ਅਸੁਰ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ—all ਮਿਲ ਕੇ—ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ; ਆਦਿਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਗੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ।' ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਰੁਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈਤਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਵਰੁਣਾਯ ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਰੁਣਃ ਸਾਗਰੇ ਯਤ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰੁषਂ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੁਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਦੁਰਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਆਨਯੇਹ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵਿਦੁਰ, ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਇਸ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ।
ਯਦਿ ਸਾ ਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਮ੍। ਅਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਿष੍ਠੇਮ ਵਚਨੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਦੁਃਸਹਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਵਚਃ ।। ਅਪਿ ਨੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸਾਥੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਟਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਮਯੇਚ੍ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਵਦਵ੍ਯਯਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਏष ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗਃ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਜਾਨ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾ ਬੈਠੇਗਾ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਵਦਮਰ੍ਯਾਦਃ ਪਾਪੈਃ ਸਹ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਸਭਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਮੂਢੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਹृਦ੍ਵਚਃ
ਇਹ ਬੇਅਦਬ, ਬੇਹੱਦ ਮਾੜਾ, ਮਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਸਭਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਭਰ੍ਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਹਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਆਨਾਯਯ ਸੁਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੁਕਮਾਤੁਰਮ੍ । ਨਹਿ ਰਾਜ੍ਯਮਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਲੋਪਿਨਾ । ਆਪ੍ਤੁਮਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾऽਪੀਦਮਵਿਨੀਤੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਅਦਬ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਵਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਗਰ੍ਹ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ । ਯੋ ਜਾਨਨ੍ਪਾਪਤਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸ ਏष ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧੋ ਲੋਭਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦਾ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇ ਮੂਢਸ੍ਯ ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੁਃਸਹਾਯਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਸ਼੍ਰੁਤੇ ਫਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਇੱਕ ਮੂਰਖ, ਬੱਚੇ ਵਰਗੇ, ਮੰਦ-ਦਿਲ, ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ੍ਵਜਨੇ ਭੇਦਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਭਿਨ੍ਨਂ ਹਿ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਤੁਮਾਪਦਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਣ੍ਡਂ ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਯੇਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੰਡ ਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵਚਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਪੁਨਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ।
ਸ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸਭਾਮ੍ । ਅਭਿਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਥਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਗਰ੍ਹਮਾਣਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਸੁਲਹ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਹਿਤਂ ਤੇ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤਥਾऽऽਯਤ੍ਯਾਂਸੁਖੋਦਯਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਯਦਾਹ ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸੁਹृਦਾਂ ਕੁਰੁ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਪਿਉ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਰਥੀ ਤੇਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।