ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਪਾਯਵਿਤ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਮਾਨੀ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਢੰਗ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਰਾਜ ਦਾ ਝੂਠਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਾਲਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨੁਸृਤਾ ਮੋਹਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀ ਹੁਣ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਏ ਹਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ, ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਮਹਾਨਯਮਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਮਨ੍ਦਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨृਪਮ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ । ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਤਾਨਘਾਃ
ਇਸ ਵਕਤ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਵਚਃ । ਭਵਤਾਮਾਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਯਦਿ ਰੋਚੇਤ ਭਾਰਤਾਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀਓ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵੋ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਹ੍ਯਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਜੀਵਤਃ ਪਿਤੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਉ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ ਆਖ਼ਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤਃ ਕਂਸਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਸ਼ਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੰਸ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਜਣੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਆਹੁਕਃ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਕृਤਃ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਭੋਜਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਃ
ਫਿਰ ਅਹੁਕ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਣਿਆ।
ਸਂਸਮੇਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਃ। ਸਂਭੂਯ ਸੁਖਮੇਧਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀਓ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਓ।
ਅਪਿ ਚਾਪ੍ਯਵਦਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵ੍ਯੂਢੇ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇष੍ਵਾਯੁਧੇषੁ ਚ
ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵੈਧੀਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਚ ਭਾਰਤ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਪਰਾਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਸਕਃ
ਅਸੁਰ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ—all ਮਿਲ ਕੇ—ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ; ਆਦਿਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਗੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ।' ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਰੁਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈਤਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਵਰੁਣਾਯ ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਰੁਣਃ ਸਾਗਰੇ ਯਤ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰੁषਂ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੁਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਦੁਰਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਆਨਯੇਹ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵਿਦੁਰ, ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਇਸ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ।
ਯਦਿ ਸਾ ਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਮ੍। ਅਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਿष੍ਠੇਮ ਵਚਨੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਦੁਃਸਹਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਵਚਃ ।। ਅਪਿ ਨੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸਾਥੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਟਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਮਯੇਚ੍ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਵਦਵ੍ਯਯਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਲੰਮੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਏष ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗਃ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਜਾਨ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾ ਬੈਠੇਗਾ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਵਦਮਰ੍ਯਾਦਃ ਪਾਪੈਃ ਸਹ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਸਭਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਮੂਢੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਹृਦ੍ਵਚਃ
ਇਹ ਬੇਅਦਬ, ਬੇਹੱਦ ਮਾੜਾ, ਮਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਸਭਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਭਰ੍ਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਹਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਆਨਾਯਯ ਸੁਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੁਕਮਾਤੁਰਮ੍ । ਨਹਿ ਰਾਜ੍ਯਮਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਲੋਪਿਨਾ । ਆਪ੍ਤੁਮਾਪ੍ਤਂ ਤਥਾऽਪੀਦਮਵਿਨੀਤੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਅਦਬ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।