ਸ਼ਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਹੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਜਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਸਾਮ੍ਨਾऽਭਿਵਦਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸ਼ਾਲ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮਿਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੈਰਭਿਵਾਦਿਤਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾऽਭਿਵਦ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਂਗਤਮ੍ । ਯਾਵਦਾਨਨ੍ਦਜਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪ੍ਰਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦੇਣਗੇ।
ਘੁष੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਧਾਨੀषੁ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਪृਥਿਵੀ ਭ੍ਰਾਤृਭਾਵੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਭਵ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ: ਧਰਤੀ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਭੋਗੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵਾਨੇਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਭਾष੍ਯ ਪਰਿਗਰ੍ਹਸੇ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਵਾਦੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਮਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਹਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਮਧੂਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜਾ ਵਾऽਪ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਮਾਮੇਵ ਪਰਿਗਰ੍ਹਨ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਕਂਚਨ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਤੂੰ, ਰਥੀ, ਰਾਜਾ, ਅਚਾਰਯ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ — ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਹਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਂਚਿਦ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਸਰਾਜਕਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਨ ਚਾਹਂ ਕਂਚਿਦਤ੍ਯਰ੍ਥਮਪਰਾਧਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਅਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਚਾਹੇ ਬੜੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯੁਪਗਤੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮਧੂਸੂਦਨ। ਜਿਤਾਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮਮ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੀ, ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਮਧੂਸੂਦਨ?
ਯਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਜੀਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਤੇਭ੍ਯ ਏਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤ੍ਤਦ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਵ ਤੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਮਧੂਸੂਦਨ।
ਅਪਰਾਧੋ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਤ੍ਤੇ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਅਜੇਯਾ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਾ ਵਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੇਨ ਵਾऽਪ੍ਯਪਵਾਦੇਨ ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਵਤ੍
ਕਿਹੜੀ ਗਲਤ ਲਗਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਸਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ ਸਹ
ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਨ ਚਾਪਿ ਵਯਮੁਗ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਚਨੇਨ ਵਾ। ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਣਮਾਮੇਹ ਭਯਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚ ਤਂ ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਉਤ੍ਸਹੇਤ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮਕृਪਦ੍ਰੋਣਾਃ ਸਕਰ੍ਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਿਮੁਤ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕਰਣ — ਮਧੂਸੂਦਨ, ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਯਦਿ ਮਾਧਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਧਨਂ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਮਾਧਵ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੁਖ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵੈष ਨੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਯਚ੍ਛਯੀਮਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਾ ਵਯਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ — ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲਟ ਜਾਈਏ।
ਤੇ ਵਯਂ ਵੀਰਸ਼ਯਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਨ ਨਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵ
ਮਾਧਵ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੌਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਂਗੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਸ਼੍ਚ ਜਾਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ । ਭਯਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਪ੍ਰਣਮੇਦਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੌਣ noble family ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ?
ਉਦ੍ਯਚ੍ਛੇਦੇਵ ਨ ਨਮੇਦੁਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇਵ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਅਪ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ ਭਜ੍ਯੇਤ ਨ ਨਮੇਦਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੂਬੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਅਣਸੁਹੀ ਵੇਲੇ ਟੁੱਟ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤਿ ਮਾਤਙ੍ਗਵਚਨਂ ਪਰਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਹਿਤੇਪ੍ਸਵਃ । ਧਰ੍ਮਾਯ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਤੰਗ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਝੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਂਚਿਦਨ੍ਯਂ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤਥਾ ਚਰੇਤ੍। ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਤਮੇਤਚ੍ਚ ਮੇ ਸਦਾ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਮਤ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਨ ਸ ਲਭ੍ਯਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਰਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਤੇ ਵਾऽਪ੍ਯੁਪਜੀਵਾਮ ਮਾਧਵ । ਅਪ੍ਰਦੇਯਂ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਵਤੋ ਮਮ
ਜਦ ਤਕ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਂ ਉਹ, ਮਾਧਵ, ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੋ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਾ ਭਯਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਮਯਿ ਬਾਲੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਨ ਤਦਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਲਭ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਮਹਾਬਾਹੌ ਮਯਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਸੂਚ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਦਗ੍ਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵ । ਤਾਵਦਪ੍ਯਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਭੂਮੇਰ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਤੇਜ਼ ਸੂਈ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਚੁਭ ਜਾਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਫਿਰ ਦਾਸਾਰਹ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।