ਯਾਵਨ੍ਨ ਚਰਤੇ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਪृਤਨਾਮਭਿਧਰ੍षਯਨ੍ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਭੀਮਸੇਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸੈਨਿਕਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ਼ਾਤਯਤ੍ਯਾਜੌ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਗਜਯੋਧਿਨਾਮ੍ । ਗਦਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਫਲਾਨੀਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇਃ । ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨਿ ਤਾਵਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਭੀਮਸੇਨ ਜੰਗ 'ਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਢਾਹਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ ।। ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਸ਼ੈਸ਼ੁਪਾਲਿਸ਼੍ਚ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ (ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਵਿਰਾਟ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ੈਸ਼ੁਪਾਲ—all ਤਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਨਕ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਾਵਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਘੁਸਦੇ, ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸੁਕੁਮਾਰੇषੁ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਪਤ੍ਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਗੀਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਦਿਗ੍ਧੇषੁ ਹਾਰਨਿष੍ਕਧਰੇषੁ ਚ । ਨੋਰਸ੍ਸੁ ਯਾਵਦ੍ਯੋਧਾਨਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਮਹੇषਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਹਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੇਦਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਕृਤਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦੂਰਪਾਤਿਭਿਰਾਯਸਾਃ । ਅਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਨਿਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਵਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤੁ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਫਾਸਲੇ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਅਭਿਵਾਦਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਜਕੁਞ੍ਜਰਃ । ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ।
ਧ੍ਵਜਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਤਾਕਾਙ੍ਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੇ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾਂ ਬਹੁਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਧਵਜ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥ ਤੇਰੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਰਤ੍ਨੌषਧਿਸਮੇਤੇਨ ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲਿਤਲੇਨ ਚ। ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਂ ਤੇ ਪਾਣਿਨਾ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੁ
ਉਹ, ਰਤਨ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲਾ, ਬੈਠ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮਲ ਦੇ।
ਸ਼ਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਹੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਜਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਸਾਮ੍ਨਾऽਭਿਵਦਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸ਼ਾਲ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮਿਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੈਰਭਿਵਾਦਿਤਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾऽਭਿਵਦ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਂਗਤਮ੍ । ਯਾਵਦਾਨਨ੍ਦਜਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪ੍ਰਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦੇਣਗੇ।
ਘੁष੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਧਾਨੀषੁ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਪृਥਿਵੀ ਭ੍ਰਾਤृਭਾਵੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਭਵ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ: ਧਰਤੀ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਭੋਗੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵਾਨੇਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਭਾष੍ਯ ਪਰਿਗਰ੍ਹਸੇ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਵਾਦੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਮਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਵਾਨ੍ਗਰ੍ਹਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਮਧੂਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜਾ ਵਾऽਪ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਮਾਮੇਵ ਪਰਿਗਰ੍ਹਨ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਕਂਚਨ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਤੂੰ, ਰਥੀ, ਰਾਜਾ, ਅਚਾਰਯ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ — ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਹਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਂਚਿਦ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਸਰਾਜਕਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਨ ਚਾਹਂ ਕਂਚਿਦਤ੍ਯਰ੍ਥਮਪਰਾਧਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਅਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਚਾਹੇ ਬੜੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਪ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯੁਪਗਤੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮਧੂਸੂਦਨ। ਜਿਤਾਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮਮ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੀ, ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਮਧੂਸੂਦਨ?
ਯਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਜੀਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਤੇਭ੍ਯ ਏਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤ੍ਤਦ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਵ ਤੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਮਧੂਸੂਦਨ।
ਅਪਰਾਧੋ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਤ੍ਤੇ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਅਜੇਯਾ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਾ ਵਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੇਨ ਵਾऽਪ੍ਯਪਵਾਦੇਨ ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਵਤ੍
ਕਿਹੜੀ ਗਲਤ ਲਗਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਸਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ ਸਹ
ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਨ ਚਾਪਿ ਵਯਮੁਗ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਚਨੇਨ ਵਾ। ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਣਮਾਮੇਹ ਭਯਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚ ਤਂ ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਉਤ੍ਸਹੇਤ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮਕृਪਦ੍ਰੋਣਾਃ ਸਕਰ੍ਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਿਮੁਤ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕਰਣ — ਮਧੂਸੂਦਨ, ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਯਦਿ ਮਾਧਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਧਨਂ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਮਾਧਵ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੁਖ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵੈष ਨੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਯਚ੍ਛਯੀਮਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਾ ਵਯਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ — ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲਟ ਜਾਈਏ।