ਪੌਰਵਾਣਾਂ ਵਂਸ਼ਕਰੋ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰਨ੍ਤਾਯਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਪੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦुष्यੰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਭੁਵਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਵਰਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਹੇ ਯੁੱਧ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਆਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਵਧਿਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨਃ। ਰਤ੍ਨਾਕਰਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਜਨਾਵृਤਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਲੇਛਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਵੀ।
ਨ ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਕਰੋ ਨ ਕृष੍ਯਾਕਰਕृਜ੍ਜਨਃ। ਨ ਪਾਪਕृਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਨਿ ਸ਼ਾਸਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲावट ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੇਤੀ-ਬਾੜੀ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮੇ ਰਤਿਂ ਸੇਵਮਾਨਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਵਭਿਪੇਦਿਰੇ। ਤਦਾ ਨਰਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ।
ਨਾਸੀਚ੍ਚੋਰਭਯਂ ਤਾਤ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਭਯਮਣ੍ਵਪਿ। ਨਾਸੀਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੈ ਰੇਮਿਰੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ। ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੀਪਾਲਮਾਸਂਸ਼੍ਚੈਵਾਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਨਿਡਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ।
ਕਾਲਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮृਦ੍ਧਾ ਚ ਮਹੀ ਪਸ਼ੁਮਤੀ ਤਥਾ
ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਦਲ ਵਰਸਦੇ, ਫਸਲਾਂ ਸੁਆਦ ਭਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਾਫ਼ਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਨृਤਂ ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਜੋਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਹੇਤ੍ਸਵਨਕਾਨਨਮ੍। ਚਤੁष੍ਪਥਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਨਾਗਪृष੍ਠੇऽਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚ ਬਭੂਵ ਪਰਿਨਿष੍ਠਤਃ। ਬਲੇ ਵਿष੍ਣੁਸਮਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਤ੍ਵੇऽਰ੍ਣਵਸਮਃ ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵੇ ਧਰਾਸਮਃ। ਸਂਮਤਃ ਸ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਪੁਰਰਾष੍ਟ੍ਰਵਾਨ੍
ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸਨ।
ਭੂਯੋ ਧਰ੍ਮਪਰੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਮੁਦਿਤਂ ਜਨਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਧਰਮ-ਅਧਾਰਤ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਭਵਂ ਭਰਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਿਤਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇਃ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਯਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂ।
ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ। ਤਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਮੈਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਨਂ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਹਯਨਾਗਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਃ। ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਵृਤਃ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ
ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਗਦਾਮੁਸਲਪਾਣਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਯਯੌ ਯੋਧਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ, ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਵਲੀਨ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਗਵਰਬृਂਹਿਤੈਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਧੁੰਕਾਰ ਨਾਲ
ਨਾਨਾਯੁਧਧਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਨਾਵੇषਧਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਹ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਵਨਮਿਸ਼੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ਵਨੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ, ਸੀਟੀ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਕੇ
ਆਸੀਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਪਰਯਾ ਨृਪਸ਼ੋਭਯਾ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਲਕਿਲਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਮਾਤ੍ਮਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਮਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਪਰਵਾਰਣਵਾਰਣਮ੍
ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਂ ਸ੍ਮ ਮੇਨਿਰੇ। ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਣੇ ਵਸੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਸੂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਸੁਹृਦ੍ਗਣਾਃ। ਇਤਿ ਵਾਚੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਰਾਧਿਪਂ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ,' ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਸਸृਜੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰਥਕ ਸਲਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਨਂ ਮृਗਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਧੂਰ੍ਗਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ, ਮੱਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਜਗ੍ਮਿਰੇ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਜਯੇਨ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਦੂਰਮਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਨृਪੇਣ ਹ
ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੱਕ ਚਲੇ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸੁਪਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਮੇਨਾਥ ਰਥੇਨ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਮਹੀਮਾਪੂਰਯਾਮਾਸ ਘੋषੇਣ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਵਰਗੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਧੀਮਾਨ੍ਨਨ੍ਦਨਪ੍ਰਤਿਮਂ ਵਨਮ੍। ਬਿਲ੍ਵਾਰ੍ਕਖਦਿਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਪਿਤ੍ਥਧਵਸਂਕੁਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੰਦਨਵਨ ਵਰਗਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਿਲਵ, ਅਰਕ, ਖਦੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਕਪਿੱਥ ਤੇ ਧਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।