ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਜ੍ਞਦਾਨਕृਤੇਨ ਵੈ । ਚਤੁਰ੍षੁ ਰਾਜਵਂਸ਼ੇषੁ ਸਂਭੂਤਾਃ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਮਾਤਾਮਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦਿਵਮਾਰੋਪਯਨ੍ਤ ਤੇ
ਪੋਤੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਰਾਜ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੱਗ-ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਧਰ੍ਮਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਮਾਰੋਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਪੋਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸਦ੍ਭਿਰਾਰੋਪਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ । ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਨ੍ਯਯਾਤਿਰ੍ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਭਿਵृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षੇਣ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਵਰ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਚਲਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੌਹਿਤ੍ਰਫਲਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਰੁਪਚਿਤੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਪੋਤਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਉਪਗੀਤੋਪਨृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਨੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਡੁੰਨਬੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿष੍ਟੁਤਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦੇਵਰਾਜਰ੍षਿਚਾਰਣੈਃ । ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾਰ੍ਘੇਣ ਦੈਵਤੈਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਹੋਇਆ; ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਂ ਚੈਵ ਤਮੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਸਂ ਵਚੋਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ
ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਚਤੁष੍ਪਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਰਿਤੋ ਲੋਕ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਦਿਵਿ
ਤੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇਗੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਰਾਜਰ੍षੇ ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਵਿਘਾਤਿਤਮ੍। ਆਵृਤਂ ਤਮਸਾ ਚੇਤਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਪਰ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਿਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤੋऽਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਪਾਤਿਤਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈਵ ਚਾਸਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਏ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਚਲਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਧ੍ਰੁਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ; ਇਹ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਹਮਰ੍ਹਾਮਿ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਵਰ੍ਧਿਤਮ੍। ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਦਾਨੌਘੈਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਮੇ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ; ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਤਦਲ੍ਪਕਾਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਯੇਨਾਸ੍ਮਿ ਪਾਤਿਤਃ । ਭਗਵਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍ਮਮ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ । ਕਥਂ ਨੁ ਮਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਘਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ? ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਵਰ੍ਧਿਤਮ੍। ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਦਾਨੌਘੈਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ; ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਉਹ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਦਨੇਨੈਵ ਦੋषੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਯੇਨਾਸਿ ਪਾਤਿਤਃ। ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਿਕ੍ਕृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਸੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਟ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨਾਯਂ ਮਾਨੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇ ਨ ਬਲੇਨ ਨ ਹਿਂਸਯਾ। ਨ ਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਨ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਲੋਕੋ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਸਾ, ਚਲਾਕੀ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਾਵਮਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਧਮੋਤ੍ਕृष੍ਟਮਧ੍ਯਮਾਃ। ਨ ਹਿ ਮਾਨਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਸ਼ਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੇ, ਹੇਠਲੇ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਪਤਨਾਰੋਹਣਮਿਦਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਵਿषਮਾਣ੍ਯਪਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣਗੇ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ।
ਏष ਦੋषੋऽਭਿਮਾਨੇਨ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਨਤਾऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਗਾਲਵੇਨ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਕਾਮਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਃ
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜ਼ੋਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਤੇ ਲਾਭ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਮਾਨਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯ । ਸਨ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰ ਸਂਰਮ੍ਭਂ ਤ੍ਯਜ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ, ਵਿਰੋਧ ਛੱਡ, ਰਾਜੇ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਪਥ੍ਯਂ ਵਚੋ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾऽਨृਤਮ੍ । ਸਮਰ੍ਥੈਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿषਮਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਝੂਠ ਨਾ ਮੰਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਦਦਾਤਿ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਯਤ੍ਕਰਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਯਞ੍ਜੁਹੋਤਿ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚਾਪਕਰ੍षੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾ
ਰਾਜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਕਰਤਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਂ ਹਿਤਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨਾਂ ਗਤਰੋषਰਾਗਿਣਾਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕੇ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰਧਾਰਿਤਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਦृष੍ਟਿਃ ਪृਥਿਵੀਮੁਪਾਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਕਸਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਯਯਾਤੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵੈਤਦ੍ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਨਾਰਦ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਚਾਹਮਪ੍ਯੇਵਂ ਨ ਤ੍ਵੀਸ਼ੋ ਭਗਵਨ੍ਨਹਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੌਰਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੁਰਗ, ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।'
ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । `ਨ ਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਮ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ; ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੇਰੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜਨਾਰਦਨ।