ਅਥੈਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਨਿਪਾਤਕਃ । ਯਯਾਤਿਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤੀਵ ਮਦਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਮਾਨੇਨ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਸੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤਸ੍ਵੇਤਿ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਤੇਯਂ ਸਤ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਵਚਸ੍ਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤ੍ਕਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਚੱਲ, ਡਿੱਗ ਜਾ!—ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਪਤਿष੍ਯਂਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗਤਿਂ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨੈਮਿषੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਾਨ੍
ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ—
ਚਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਨृਪਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ । ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨੋ ਵਸੁਮਨਾਃ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋऽष੍ਟਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ: ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਵਸੁਮਨ, ਸਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਤੇ ਅਸ਼ਟਕ।
ਵਾਜਪੇਯੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੇषਾਮਧ੍ਵਰਜਂ ਧੂਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਧੂੰਆ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਵੈ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਸਂਬਦ੍ਧਾਂ ਨਦੀਂ ਧੂਮਮਯੀਮਿਵ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਾਮਿਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਧੂੰਏ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧੂੰਏ ਦੀ ਨਦੀ ਫੜੀ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸ੍ਵਵਭृਥਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੁषੁ । ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਪਾਲੋਪਮੇषੁ ਸਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍षੁ ਹੁਤਕਲ੍ਪੇषੁ ਰਾਜਸਿਂਹਮਹਾਗ੍ਨਿषੁ । ਪਪਾਤ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚਾਰ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਯਯਾਤੀ, ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਮਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਹੈਂ?'
ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਦੇਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਵਾ । ਨ ਹਿ ਮਾਨੁषਰੂਪੋਸਿ ਕੋਵਾਰ੍ਥਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਯਕਸ਼ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਗੰਧਰਵ ਹੋ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ?
ਯਯਾਤਿਰਸ੍ਮਿ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਃ। ਪਤੇਯਂ ਸਤ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਵਤ੍ਸੁ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਤੁ ਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਸਾਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ।
ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਧਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਵਣਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਪੁਣ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮृਗਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਾਗਤਾਮ੍। ਮਾਧਵੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਮਾਧਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਆਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਵ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾ ਹਿ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਪੋਧਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੀ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਪਾਗਚ੍ਛਦ੍ਯਯਾਤਿਂ ਸਾ ਵਵਨ੍ਦ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਪਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਤੇ ਪਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਦੋਹਿਤਰੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਇਮੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਅਹਂ ਤੇ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਧਵੀ ਮृਗਚਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਬਚਾਊਣਗੇ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮਾਧਵੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾऽਪ੍ਯੁਪਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਪਤ੍ਯਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਿਤਰੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਉਚ੍ਚੈਰਨੁਪਮੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਰਾਪੂਰ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਮਾਤਾਮਹਂ ਨृਪਤਯਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤੋ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: 'ਨਾਨਾ, ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਊਣਗੇ।'
ਰਾਜਧਰ੍ਮਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਮਾਰੋਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੋਹਿਤਰੇ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੋ।
ਅਥਾਕਸ੍ਮਾਦੁਪਗਤੋ ਗਾਲਵੋऽਪ੍ਯਾਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਤਪਸੋ ਮੇऽष੍ਟਭਾਗੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰੋਹਤਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਗਾਲਵ ਵੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੋऽਥ ਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਨृਪਤਿਰਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ । ਯਯਾਤਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨੋ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਗੁਣੋਪੇਤੋ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਪਦਾ
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦੇ।
ਤਤੋ ਵਸੁਮਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਚ੍ਚੈਰੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਵਚਃ ।। ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਸੁਮਨਸ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਲ੍ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇष੍ਵਗਰ੍ਹਯਾ । ਤਦਪ੍ਯਥ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੋ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਾਨਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਫਲਮਾਧਾਨੇ ਤੇਨ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਫਲ ਦਾਨ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨੋऽਪ੍ਯਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਰਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੀ ਹੈ।