ਵਿਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕੋऽਨ੍ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਂ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਗਤਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਸਿਦ੍ਧੋऽਯਂ ਕ੍ਵ ਵਾऽਨੇਨ ਤਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਨ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇऽਪ੍ਯੁਤ
'ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਇਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ? ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ?'
ਏਵਂ ਵਿਚਾਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਪਾਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਪृष੍ਟਾ ਆਸਨਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨੀਮੇਤ੍ਯਥਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਖਵੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਅਤੇ ਆਸਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹ੍ਯਾਵृਤਜ੍ਞਾਨਾ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਥ ਨृਪੋ ਹਤੌਜਾਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਾਸਨਾਚ੍ਚ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਃ। ਕਮ੍ਪਿਤੇਨੇਵ ਮਨਸਾ ਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੇਕਵਾਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮ੍ਲਾਨਸ੍ਰਗ੍ਭ੍ਰष੍ਟਵਿਜ੍ਞਾਨਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ । ਵਿਘੂਰ੍ਣਨ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੁਰਝਾ ਗਈ, ਸਮਝ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਲੁੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਮਸ਼ੁਭਂ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਿਤਿ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ?—ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਤਂ ਯਯਾਤਿਂ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥੈਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਨਿਪਾਤਕਃ । ਯਯਾਤਿਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤੀਵ ਮਦਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਮਾਨੇਨ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਸੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤਸ੍ਵੇਤਿ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਤੇਯਂ ਸਤ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਵਚਸ੍ਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤ੍ਕਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਚੱਲ, ਡਿੱਗ ਜਾ!—ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਪਤਿष੍ਯਂਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗਤਿਂ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨੈਮਿषੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਾਨ੍
ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ—
ਚਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਨृਪਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ । ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨੋ ਵਸੁਮਨਾਃ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋऽष੍ਟਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ: ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਵਸੁਮਨ, ਸਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਤੇ ਅਸ਼ਟਕ।
ਵਾਜਪੇਯੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੇषਾਮਧ੍ਵਰਜਂ ਧੂਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਧੂੰਆ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਵੈ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਸਂਬਦ੍ਧਾਂ ਨਦੀਂ ਧੂਮਮਯੀਮਿਵ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਾਮਿਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਧੂੰਏ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧੂੰਏ ਦੀ ਨਦੀ ਫੜੀ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸ੍ਵਵਭृਥਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੁषੁ । ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਪਾਲੋਪਮੇषੁ ਸਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍षੁ ਹੁਤਕਲ੍ਪੇषੁ ਰਾਜਸਿਂਹਮਹਾਗ੍ਨਿषੁ । ਪਪਾਤ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚਾਰ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਯਯਾਤੀ, ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਮਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਹੈਂ?'
ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਦੇਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਵਾ । ਨ ਹਿ ਮਾਨੁषਰੂਪੋਸਿ ਕੋਵਾਰ੍ਥਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਯਕਸ਼ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਗੰਧਰਵ ਹੋ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ?
ਯਯਾਤਿਰਸ੍ਮਿ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਃ। ਪਤੇਯਂ ਸਤ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਵਤ੍ਸੁ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਤੁ ਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਸਾਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ।
ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਧਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਵਣਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਪੁਣ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮृਗਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਾਗਤਾਮ੍। ਮਾਧਵੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਮਾਧਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਆਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਵ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾ ਹਿ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਪੋਧਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੀ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਪਾਗਚ੍ਛਦ੍ਯਯਾਤਿਂ ਸਾ ਵਵਨ੍ਦ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਪਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਤੇ ਪਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਦੋਹਿਤਰੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਇਮੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਅਹਂ ਤੇ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਧਵੀ ਮृਗਚਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਬਚਾਊਣਗੇ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮਾਧਵੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾऽਪ੍ਯੁਪਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਪਤ੍ਯਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।