ਵੈਦੂਰ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਹਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ਤੀ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ष੍ਪਾਣਿ ਤਿਕ੍ਤਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਨਰਮ, ਹਰੇ, ਪਨ੍ਹੀਰਾਂ ਵਰਗੇ ਕੌਂਪਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੜਵੇ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਸਾਨਿ ਸੁਚੀਨਿ ਚ। ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਵਾਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਵਿਮਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਮਿੱਠੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਸੀ।
ਵਨੇषੁ ਮृਗਰਾਜੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤੇषੁ ਚ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ ਰੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਸਨ।
ਚਰਨ੍ਤੀ ਹਰਿਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮृਗੀਵ ਵਨਚਾਰਿਣੀ । ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮ੍ਰਿਗੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰਪਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਯੁਰ੍ਯੁਯੁਜੇ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਆਖਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੌ ਵਂਸ਼ੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਤਾਭ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਲੋਕੇ ਚ ਨਾਹੁषਃ
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਤੇ ਯਦੁ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ 'ਚ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਪਤੇ ਨਰਪਤਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਗ੍ਰ੍ਯਫਲਭੁਗ੍ਵਿਭੁਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਭੋਗਿਆ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯੇ ਕਾਲੇ ਬਹੁਗੁਣੇ ਗਤੇ। ਰਾਜਰ੍षਿषੁ ਨਿषਣ੍ਣੇषੁ ਮਹੀਯਃਸੁ ਮਹਰ੍ਧਿषੁ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ,
ਅਵਮੇਨੇ ਨਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਮੂਢਵਿਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਘੱਟ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ । ਤੇ ਚ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕੋऽਨ੍ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਂ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਗਤਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਸਿਦ੍ਧੋऽਯਂ ਕ੍ਵ ਵਾऽਨੇਨ ਤਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਨ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇऽਪ੍ਯੁਤ
'ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਇਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ? ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ?'
ਏਵਂ ਵਿਚਾਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਪਾਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਪृष੍ਟਾ ਆਸਨਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨੀਮੇਤ੍ਯਥਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਖਵੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਅਤੇ ਆਸਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹ੍ਯਾਵृਤਜ੍ਞਾਨਾ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਥ ਨृਪੋ ਹਤੌਜਾਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਾਸਨਾਚ੍ਚ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਃ। ਕਮ੍ਪਿਤੇਨੇਵ ਮਨਸਾ ਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੇਕਵਾਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮ੍ਲਾਨਸ੍ਰਗ੍ਭ੍ਰष੍ਟਵਿਜ੍ਞਾਨਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ । ਵਿਘੂਰ੍ਣਨ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੁਰਝਾ ਗਈ, ਸਮਝ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਲੁੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਮਸ਼ੁਭਂ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਿਤਿ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ?—ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਤਂ ਯਯਾਤਿਂ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥੈਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਨਿਪਾਤਕਃ । ਯਯਾਤਿਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤੀਵ ਮਦਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਮਾਨੇਨ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਸੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤਸ੍ਵੇਤਿ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਤੇਯਂ ਸਤ੍ਸ੍ਵਿਤਿ ਵਚਸ੍ਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤ੍ਕਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਚੱਲ, ਡਿੱਗ ਜਾ!—ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਪਤਿष੍ਯਂਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗਤਿਂ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨੈਮਿषੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਾਨ੍
ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ—
ਚਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਨृਪਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ । ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨੋ ਵਸੁਮਨਾਃ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋऽष੍ਟਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ: ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਵਸੁਮਨ, ਸਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਤੇ ਅਸ਼ਟਕ।
ਵਾਜਪੇਯੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੇषਾਮਧ੍ਵਰਜਂ ਧੂਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਧੂੰਆ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਵੈ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਸਂਬਦ੍ਧਾਂ ਨਦੀਂ ਧੂਮਮਯੀਮਿਵ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਾਮਿਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਧੂੰਏ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧੂੰਏ ਦੀ ਨਦੀ ਫੜੀ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸ੍ਵਵਭृਥਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੁषੁ । ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਪਾਲੋਪਮੇषੁ ਸਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍षੁ ਹੁਤਕਲ੍ਪੇषੁ ਰਾਜਸਿਂਹਮਹਾਗ੍ਨਿषੁ । ਪਪਾਤ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚਾਰ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਯਯਾਤੀ, ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਮਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਹੈਂ?'