ਜਾਤੋ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਪਰਃ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਦਾਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਾਰਿਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਸੁਤੈਃ । ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਆ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਗਾਲਵਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੇਵ ਹ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਸੁਪਰਣ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮੇ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਮਾਲ੍ਯਦਾਮਾਂ ਤਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍ । ਪੂਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸ਼ੈਲਦ੍ਰੁਮਵਨੌਕਾਨਾਮਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਪੁਰੁषਦੇਸ਼੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਵृਤਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਓਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੁ ਸਾ ਵਰੇषੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਰਾਨੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਰਂ ਵृਤਵਤੀ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਦਿਖਾਏ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧੁषੁ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਯਾਤਿਜਾ
ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ਨਿਯਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਲਘੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਮृਗਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਵਾਸ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਹਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ਤੀ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ष੍ਪਾਣਿ ਤਿਕ੍ਤਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਨਰਮ, ਹਰੇ, ਪਨ੍ਹੀਰਾਂ ਵਰਗੇ ਕੌਂਪਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੜਵੇ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਸਾਨਿ ਸੁਚੀਨਿ ਚ। ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਵਾਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਵਿਮਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਮਿੱਠੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਸੀ।
ਵਨੇषੁ ਮृਗਰਾਜੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤੇषੁ ਚ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ ਰੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਸਨ।
ਚਰਨ੍ਤੀ ਹਰਿਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮृਗੀਵ ਵਨਚਾਰਿਣੀ । ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮ੍ਰਿਗੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰਪਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਯੁਰ੍ਯੁਯੁਜੇ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਆਖਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੌ ਵਂਸ਼ੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਤਾਭ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਲੋਕੇ ਚ ਨਾਹੁषਃ
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਤੇ ਯਦੁ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ 'ਚ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਪਤੇ ਨਰਪਤਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਗ੍ਰ੍ਯਫਲਭੁਗ੍ਵਿਭੁਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਭੋਗਿਆ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯੇ ਕਾਲੇ ਬਹੁਗੁਣੇ ਗਤੇ। ਰਾਜਰ੍षਿषੁ ਨਿषਣ੍ਣੇषੁ ਮਹੀਯਃਸੁ ਮਹਰ੍ਧਿषੁ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ,
ਅਵਮੇਨੇ ਨਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਮੂਢਵਿਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਘੱਟ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ । ਤੇ ਚ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕੋऽਨ੍ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਂ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਗਤਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਸਿਦ੍ਧੋऽਯਂ ਕ੍ਵ ਵਾऽਨੇਨ ਤਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਨ ਵਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇऽਪ੍ਯੁਤ
'ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਇਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ? ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ?'
ਏਵਂ ਵਿਚਾਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਪਾਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਪृष੍ਟਾ ਆਸਨਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨੀਮੇਤ੍ਯਥਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਖਵੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਅਤੇ ਆਸਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹ੍ਯਾਵृਤਜ੍ਞਾਨਾ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਥ ਨृਪੋ ਹਤੌਜਾਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਾਸਨਾਚ੍ਚ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਃ। ਕਮ੍ਪਿਤੇਨੇਵ ਮਨਸਾ ਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੇਕਵਾਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮ੍ਲਾਨਸ੍ਰਗ੍ਭ੍ਰष੍ਟਵਿਜ੍ਞਾਨਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ । ਵਿਘੂਰ੍ਣਨ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੁਰਝਾ ਗਈ, ਸਮਝ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਲੁੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਮਸ਼ੁਭਂ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਿਤਿ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ?—ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਤਂ ਯਯਾਤਿਂ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।