ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਾਨਾਂ षਡਿਮਾਨਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇਨ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਛੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ; ਦੋ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾ ਵੈ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਜਨਯਤ੍ਵੇਕਂ ਭਵਾਨਪਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ-ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।
ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ। ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਨृਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਸੌ ਪੂਰੇ ਘੋੜੇ ਹੋਣ; ਤੇਰੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਸਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਿਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮ ਗਾਲਵ। ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਮੈਵ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭਵੇਯੁਃ ਕੁਲਭਾਵਨਾਃ
ਗਾਲਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ? ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਮੇਕਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਰਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਘੋੜੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ।
ਸ ਤਯਾ ਰਮਮਾਣੋऽਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਜਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵੀਪੁਤ੍ਰਮष੍ਟਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਤਂ ਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮੈਰਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਸੋਮਪੁਰਪ੍ਰਭਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕੋਪਿ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸੋਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਾਲਵੋਪਿ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਮਨਸਾऽਤਿਪ੍ਰਤੀਤੇਨ ਕਨ੍ਯਾਮਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਗਾਲਵ ਵੀ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਾਤੋ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਪਰਃ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਦਾਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਾਰਿਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਸੁਤੈਃ । ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਆ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਗਾਲਵਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੇਵ ਹ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਸੁਪਰਣ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮੇ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਮਾਲ੍ਯਦਾਮਾਂ ਤਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍ । ਪੂਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸ਼ੈਲਦ੍ਰੁਮਵਨੌਕਾਨਾਮਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਪੁਰੁषਦੇਸ਼੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਵृਤਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਓਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੁ ਸਾ ਵਰੇषੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਰਾਨੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਰਂ ਵृਤਵਤੀ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਦਿਖਾਏ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧੁषੁ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਯਾਤਿਜਾ
ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ਨਿਯਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਲਘੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਮृਗਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਵਾਸ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਹਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ਤੀ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ष੍ਪਾਣਿ ਤਿਕ੍ਤਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਨਰਮ, ਹਰੇ, ਪਨ੍ਹੀਰਾਂ ਵਰਗੇ ਕੌਂਪਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੜਵੇ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਸਾਨਿ ਸੁਚੀਨਿ ਚ। ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਵਾਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਵਿਮਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਮਿੱਠੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਸੀ।
ਵਨੇषੁ ਮृਗਰਾਜੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤੇषੁ ਚ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇषੁ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ ਰੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਸਨ।
ਚਰਨ੍ਤੀ ਹਰਿਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮृਗੀਵ ਵਨਚਾਰਿਣੀ । ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮ੍ਰਿਗੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਯਯਾਤਿਰਪਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਯੁਰ੍ਯੁਯੁਜੇ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਆਖਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੌ ਵਂਸ਼ੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਤਾਭ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਲੋਕੇ ਚ ਨਾਹੁषਃ
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਤੇ ਯਦੁ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ 'ਚ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਪਤੇ ਨਰਪਤਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਗ੍ਰ੍ਯਫਲਭੁਗ੍ਵਿਭੁਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਭੋਗਿਆ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯੇ ਕਾਲੇ ਬਹੁਗੁਣੇ ਗਤੇ। ਰਾਜਰ੍षਿषੁ ਨਿषਣ੍ਣੇषੁ ਮਹੀਯਃਸੁ ਮਹਰ੍ਧਿषੁ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ,
ਅਵਮੇਨੇ ਨਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਮੂਢਵਿਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਘੱਟ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ । ਤੇ ਚ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।