ਗਾਲਵਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਦਾਚਖ੍ਯੌ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਹਿ
ਗਰੁੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਲੇ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਗਾਲਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ੍ਤੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨੈष ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਪਰ ਸੁਪਰਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਪੁਰਾ ਹਿ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਵੈ ਗਾਧੇਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਸੁਤਾਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਮृਚੀਕਸ੍ਤੇਨ ਭਾषਿਤਃ
ਕਦੇ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ, ਗਾਧੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਤਯਵਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਚੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ।
ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਿਤਿ ਗਾਲਵ
'ਗਾਲਵ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।'
ऋਚੀਕਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਲਯਂ ਗਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥੇ ਹਯਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਵੈ
ਰਚੀਕ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਣ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ੍ਤਦਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਪਾ ਲਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ-ਦੋ ਸੌ ਘੋੜੇ ਖਰੀਦੇ ਗਏ।
ਅਪਰਾਣ੍ਯਪਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਨੀਯਮਾਨਾਨਿ ਸਂਤਾਰੇ ਹृਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵੀ ਨੇੜਲੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਏਵਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਗਾਲਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਇਮਾਮਸ਼੍ਵਸ਼ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਲਵ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਹ ਦੋ ਸੌ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍षਡ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਸ਼ਤੈਃ ਸਹ। ਤਤੋऽਸਿ ਗਤਸਂਮੋਹਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਛੇ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੰਕਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਗਾਲਵਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਣਸਹਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਆਦਾਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਗਾਲਵ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਾਨਾਂ षਡਿਮਾਨਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇਨ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਛੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ; ਦੋ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾ ਵੈ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਜਨਯਤ੍ਵੇਕਂ ਭਵਾਨਪਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ-ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।
ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ। ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਨृਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਸੌ ਪੂਰੇ ਘੋੜੇ ਹੋਣ; ਤੇਰੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਸਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਿਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮ ਗਾਲਵ। ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਮੈਵ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭਵੇਯੁਃ ਕੁਲਭਾਵਨਾਃ
ਗਾਲਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ? ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਮੇਕਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਰਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਘੋੜੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ।
ਸ ਤਯਾ ਰਮਮਾਣੋऽਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਜਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵੀਪੁਤ੍ਰਮष੍ਟਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਤਂ ਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮੈਰਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਸੋਮਪੁਰਪ੍ਰਭਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕੋਪਿ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸੋਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਾਲਵੋਪਿ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਮਨਸਾऽਤਿਪ੍ਰਤੀਤੇਨ ਕਨ੍ਯਾਮਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਗਾਲਵ ਵੀ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਾਤੋ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾऽਪਰਃ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਦਾਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਕ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਾਰਿਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਸੁਤੈਃ । ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਆ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਗਾਲਵਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੇਵ ਹ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਸੁਪਰਣ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮੇ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਮਾਲ੍ਯਦਾਮਾਂ ਤਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍ । ਪੂਰੁਰ੍ਯਦੁਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸ਼ੈਲਦ੍ਰੁਮਵਨੌਕਾਨਾਮਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਪੁਰੁषਦੇਸ਼੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਵृਤਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਓਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੁ ਸਾ ਵਰੇषੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਰਾਨੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਰਂ ਵृਤਵਤੀ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਰ ਦਿਖਾਏ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧੁषੁ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਯਾਤਿਜਾ
ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ਨਿਯਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਲਘੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਮृਗਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਵਾਸ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ।