ਮੂਲ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਤਵਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਮਾਰ੍ਥੋ ਨਾਤ੍ਮਭੋਗਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁੱਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਤੋ ਹਿ ਧਨਂ ਰਾਜਾ ਪਾਰਕ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਨ ਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਸਾ ਨ ਚ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਦਦਾਤ੍ਵੇਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ਮਮ । ਕੁਮਾਰੀਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਾਮੇਕਪੁਤ੍ਰਭਵਾਯ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਤਥਾ ਤੁ ਬਹੁਧਾ ਕਨ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਉਸ਼ੀਨਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ਼ੀਨਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ਼ੀਨਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮ੍ । ਰੇਮੇ ਸ ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ਼ੀਨਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਾਲਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਪਾ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਚ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਚ। ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ,
ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਚ। ਵਾਤਾਯਨਵਿਮਾਨੇषੁ ਤਥਾ ਗਰ੍ਭਗृਹੇषੁ ਚ
ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ, ਵਾਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ,
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਮਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲਰਵਿਪ੍ਰਭਃ । ਸ਼ਿਬਿਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾਭਿਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜੋ ਬਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਬੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਸ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਗਾਲਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਗਾਲਵਂ ਵੈਨਤੇਯੋऽਥ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਿਹ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗਾਲਵਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਦਾਚਖ੍ਯੌ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਹਿ
ਗਰੁੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਲੇ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਗਾਲਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ੍ਤੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨੈष ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਪਰ ਸੁਪਰਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਪੁਰਾ ਹਿ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਵੈ ਗਾਧੇਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਸੁਤਾਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਮृਚੀਕਸ੍ਤੇਨ ਭਾषਿਤਃ
ਕਦੇ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ, ਗਾਧੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਤਯਵਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਚੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ।
ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਿਤਿ ਗਾਲਵ
'ਗਾਲਵ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।'
ऋਚੀਕਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਲਯਂ ਗਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥੇ ਹਯਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਵੈ
ਰਚੀਕ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਣ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ੍ਤਦਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਪਾ ਲਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ-ਦੋ ਸੌ ਘੋੜੇ ਖਰੀਦੇ ਗਏ।
ਅਪਰਾਣ੍ਯਪਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਨੀਯਮਾਨਾਨਿ ਸਂਤਾਰੇ ਹृਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵੀ ਨੇੜਲੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਏਵਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਗਾਲਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਇਮਾਮਸ਼੍ਵਸ਼ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਲਵ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਹ ਦੋ ਸੌ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍षਡ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਸ਼ਤੈਃ ਸਹ। ਤਤੋऽਸਿ ਗਤਸਂਮੋਹਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਛੇ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੰਕਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਗਾਲਵਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਣਸਹਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਆਦਾਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਗਾਲਵ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਾਨਾਂ षਡਿਮਾਨਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇਨ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਛੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ; ਦੋ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾ ਵੈ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਜਨਯਤ੍ਵੇਕਂ ਭਵਾਨਪਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ-ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।
ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ। ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਨृਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਸੌ ਪੂਰੇ ਘੋੜੇ ਹੋਣ; ਤੇਰੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਸਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਿਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮ ਗਾਲਵ। ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਮੈਵ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭਵੇਯੁਃ ਕੁਲਭਾਵਨਾਃ
ਗਾਲਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ? ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਮੇਕਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ । ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਰਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਘੋੜੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ।
ਸ ਤਯਾ ਰਮਮਾਣੋऽਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਜਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵੀਪੁਤ੍ਰਮष੍ਟਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਤਂ ਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮੈਰਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਸੋਮਪੁਰਪ੍ਰਭਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕੋਪਿ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸੋਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਾਲਵੋਪਿ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਹ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਮਨਸਾऽਤਿਪ੍ਰਤੀਤੇਨ ਕਨ੍ਯਾਮਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਗਾਲਵ ਵੀ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।