ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੋ ਦੀਯਤਾਮੇਵ ਯਦਿ ਗਾਲਵ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਹ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
'ਗਾਲਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਦੇ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਆਖਿਆ.'
ਸੋऽਯਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ.'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਕृਤ੍ਵਾऽऽਪਵਰ੍ਗਂ ਗੁਰਵੇ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
'ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੇਗਾ.'
ਤਪਸਃ ਸਂਵਿਭਾਗੇਨ ਭਵਨ੍ਤਮਪਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵੇਨ ਰਾਜਰ੍षਿਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ.'
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਹਯੇ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਵਾਜਿਨੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੇ ਹੀ ਘੋੜਾ ਇਥੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯਾਯਂ ਦਾਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਵਾਸਕ੍ਤਂ ਭਵਤ੍ਵੇਤਤ੍ਤਥੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਹ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਖ ਵਿਚ ਚਿੱਪਕਿਆ ਦੁੱਧ, ਉਚਿਤ ਤੁਲਨਾ ਬਣੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਤਥ੍ਯਂ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਵਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ।
ਯष੍ਟਾ ਕ੍ਰਤੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਤਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਯਯਾਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਸ਼ੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਸਖਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਗਾਲਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍ । ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤਪਸੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਨृਪਾਨਨ੍ਯਾਨਾਦਿਤ੍ਯਕੁਲਸਂਭਵਾਨ੍ । ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੇਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਤਾਰਿਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਮੇ ਕਲਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾਯਂ ਤਾਰਿਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਮਮ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤਾਰਕਸ਼, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁ ਸਖੇ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਂ ਪੁਰਾ । ਨ ਤਥਾ ਵਿਤ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਸਖੇ
ਪਰ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੋਘਮਾਗਮਨਂ ਖਗ। ਨ ਚਾਸ਼ਾਮਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍षੇਰ੍ਵਿਤਥੀਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਪੰਛੀ। ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਹਤਾਸ਼ੋ ਹਿ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਦਹਤੇ ਕੁਲਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੇਗੀ। ਜਦ ਆਸ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਵੈਨਤੇਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਿष੍ਠਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਥਾਸ਼ਾਨਾਸ਼ਨਂ ਲੋਕੇ ਦੇਹਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਵਾ ਵਚਃ
ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਆਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, 'ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਹਤਾਸ਼ੋ ਹ੍ਯਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸਨ੍ਹਤਃ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਨਰਃ । ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਕੁਰ੍ਵਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸ ਤੇ ਅਪੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਰੀ ਸੁਤਾ ਮਮ। `ਮਾਧਵੀ ਨਾਮ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਯਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਮਾਧਵੀ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇਗੀ, ਤਾਰਕਸ਼। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਦਾਤੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਸੁਰਸੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਚਾਯਿਨੀ। ਸਦਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਗਾਲਵ । ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰੂਪਤੋ ਬਾਲਾ ਸੁਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗਾਲਵ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨृਪਾ ਰਾਜ੍ਯਮਪਿ ਧ੍ਰਵਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਚਤੁਃਸ਼ਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਲਕ ਵਜੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦੇਣਗੇ; ਫਿਰ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਾਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਸ ਭਵਾਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਮੈਤਾਂ ਮਾਧਵੀਂ ਸੁਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਵਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਰ ਏष ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਮੈਂ ਦੌਹਿਤਰੇ ਪਾਵਾਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਃ ।' ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗਾਲਵਃ ਸਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਹ ਕਨ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੇ,' ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਲਬ੍ਧਮਿਦਂ ਦ੍ਵਾਰਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮਿਤਿ ਚਾਣ੍ਡਜਃ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਪਤਗਰਾਜੇ ਤੁ ਗਾਲਵਃ ਸਹ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਂਦਾਨੇ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕਤੋऽਗਮਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਗਾਲਵ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਹਿਜ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਜੇ ਵਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਹਿਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨਸੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਰਯਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਕੋਸ਼ਧਾਨ੍ਯਬਲੋਪੇਤਂ ਪ੍ਰਿਯਪੌਰਂ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਭਿਕਾਮਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਗਾਲਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਵੈਃ ਕੁਲਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਗਾਲਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਹਰਯਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ! ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਧਾਏਗੀ।'
ਇਯਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
'ਹਰਯਸ਼ਵ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਹਿਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ।'
ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕਾਸ਼ੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਿਵੋਦਾਸ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੈਮਸੇਨਿਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਭੈਮਸੇਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਰਤਾਜ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਨੈਰਾਗਚ੍ਛ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ । ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਂਯਮੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯੇ ਚੈਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਚਲੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਈਏ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।'
ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਕृਤਃ। ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮুনি ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਗਾਲਵ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।