ਸ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਾਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਕਂਚਿਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਵਂਸ਼ਜਮ੍ । ਅਪੀਡ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪੌਰਾਨ੍ਹਿ ਯੋ ਨੌ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਾਰ੍ਥਿਨੌ
'ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੇ, ਮਿਲ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਾਡੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ.'
ਅਸ੍ਤਿ ਸੋਮਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਮੇ ਜਾਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨृਪਃ ਸਖਾ । ਅਭਿਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਤਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਭਵੋ ਭੁਵਿ
'ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਆਓ ਉਸ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ.'
ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨੋਹੁषਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਭਵਤਾ ਚਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਯਾਤਿ ਹੈ, ਨਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ; ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਮੰਗੀਏ.'
ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਧਨਪਤੇਰਿਵ । ਏਵਂ ਗੁਰੁਧਨਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਦਾਨੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ੋਧਯ
'ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕੂਬੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰ.'
ਤਥਾ ਤੌ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੌ ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਨਰਪਤਿਂ ਯਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ.'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਸਤ੍ਕਾਰੈਰਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਵਰਮ੍ । ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਮੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ.'
ਅਯਂ ਮੇ ਨਾਹੁष ਸਖਾ ਗਾਲਵਸ੍ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਯੁਤਸ਼ੋ ਨृਪ
'ਨਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਗਾਲਵ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ.'
ਸੋऽਯਂ ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤ ਉਪਕਾਰੇਪ੍ਸਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਤੇ ਦਦਾਨਿ ਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"'
ਅਸਕृਤ੍ਤੇਨ ਚੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਦਾਗਤਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਅਯਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਜਾਨਤਾ ਵਿਭਵਂ ਲਘੁ
'ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਦੇ"; ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਘੱਟ ਹੈ.'
ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਕਾਲੇ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇ.'
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੋ ਦੀਯਤਾਮੇਵ ਯਦਿ ਗਾਲਵ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਹ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
'ਗਾਲਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਦੇ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਆਖਿਆ.'
ਸੋऽਯਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ.'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਕृਤ੍ਵਾऽऽਪਵਰ੍ਗਂ ਗੁਰਵੇ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
'ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੇਗਾ.'
ਤਪਸਃ ਸਂਵਿਭਾਗੇਨ ਭਵਨ੍ਤਮਪਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵੇਨ ਰਾਜਰ੍षਿਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ.'
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਹਯੇ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਵਾਜਿਨੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੇ ਹੀ ਘੋੜਾ ਇਥੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯਾਯਂ ਦਾਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਵਾਸਕ੍ਤਂ ਭਵਤ੍ਵੇਤਤ੍ਤਥੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਹ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਖ ਵਿਚ ਚਿੱਪਕਿਆ ਦੁੱਧ, ਉਚਿਤ ਤੁਲਨਾ ਬਣੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਤਥ੍ਯਂ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਵਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ।
ਯष੍ਟਾ ਕ੍ਰਤੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਤਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਯਯਾਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਸ਼ੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਸਖਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਗਾਲਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍ । ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤਪਸੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਨृਪਾਨਨ੍ਯਾਨਾਦਿਤ੍ਯਕੁਲਸਂਭਵਾਨ੍ । ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੇਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਤਾਰਿਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਮੇ ਕਲਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾਯਂ ਤਾਰਿਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਮਮ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤਾਰਕਸ਼, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁ ਸਖੇ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਂ ਪੁਰਾ । ਨ ਤਥਾ ਵਿਤ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਸਖੇ
ਪਰ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੋਘਮਾਗਮਨਂ ਖਗ। ਨ ਚਾਸ਼ਾਮਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍षੇਰ੍ਵਿਤਥੀਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਪੰਛੀ। ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਹਤਾਸ਼ੋ ਹਿ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਦਹਤੇ ਕੁਲਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੇਗੀ। ਜਦ ਆਸ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਵੈਨਤੇਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਿष੍ਠਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਥਾਸ਼ਾਨਾਸ਼ਨਂ ਲੋਕੇ ਦੇਹਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਵਾ ਵਚਃ
ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਆਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, 'ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਹਤਾਸ਼ੋ ਹ੍ਯਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸਨ੍ਹਤਃ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਨਰਃ । ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਕੁਰ੍ਵਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸ ਤੇ ਅਪੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਰੀ ਸੁਤਾ ਮਮ। `ਮਾਧਵੀ ਨਾਮ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਯਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਮਾਧਵੀ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇਗੀ, ਤਾਰਕਸ਼। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਦਾਤੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਸੁਰਸੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਚਾਯਿਨੀ। ਸਦਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਗਾਲਵ । ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰੂਪਤੋ ਬਾਲਾ ਸੁਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗਾਲਵ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨृਪਾ ਰਾਜ੍ਯਮਪਿ ਧ੍ਰਵਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਚਤੁਃਸ਼ਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਲਕ ਵਜੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦੇਣਗੇ; ਫਿਰ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਾਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਸ ਭਵਾਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਮੈਤਾਂ ਮਾਧਵੀਂ ਸੁਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਵਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਰ ਏष ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਮੈਂ ਦੌਹਿਤਰੇ ਪਾਵਾਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।