ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਾ ਯਥਾਗਤਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਨੈਵ ਚਾਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਥਾਰੂਪਾਂਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਸ਼ਾਂਡਿਲਿਆ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਚਾਧ੍ਵਨਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ, ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਨਤੇਯ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਮ ਦ੍ਵਿਜ। ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਪਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
'ਜੋ ਲਾਭ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਲਮੇਤਾਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਪਰਮ੍ । ਯਥਾਸਂਸਿਧ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਨਾ ਵੀ। ਜਦ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਦ ਰਾਹ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਏ।'
ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੀਨਂ ਗਾਲਵਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਖਲ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯਦੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਗਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।'
ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿष੍ਯਾਵ ਗਾਲਵ । ਨਾਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਯਾऽऽਸਿਤੁਮ੍
'ਆ ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਗਾਲਵ, ਅਸੀਂ ਸਲਾਹ ਕਰੀਏ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਅਥਾਹ ਗਾਲਵਂ ਦੀਨਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ। ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਭੂਮੌ ਵਾਯੁਨਾ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਤਥਾ। ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਣ, ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਸੋਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.'
ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਰਯਤੇ ਚੇਦਮਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਧਨਮ੍ । ਤਦੇਤਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਨਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
'ਇਹ ਧਨ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਟਿਕਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.'
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋष੍ਠਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਧਨਪਤੌ ਤਥਾ। ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍
'ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ.'
ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯੌ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤੇ ਧਨਦੇਨ ਚ। ਏਵਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਲਬ੍ਧੁਮਲਬ੍ਧਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ऋਤੇ ਚ ਧਨਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
'ਅਜੈਕਪਾਦ ਤੇ ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ.'
ਸ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਾਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਕਂਚਿਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਵਂਸ਼ਜਮ੍ । ਅਪੀਡ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪੌਰਾਨ੍ਹਿ ਯੋ ਨੌ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਾਰ੍ਥਿਨੌ
'ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੇ, ਮਿਲ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਾਡੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ.'
ਅਸ੍ਤਿ ਸੋਮਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਮੇ ਜਾਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨृਪਃ ਸਖਾ । ਅਭਿਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਤਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਭਵੋ ਭੁਵਿ
'ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਆਓ ਉਸ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ.'
ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨੋਹੁषਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਭਵਤਾ ਚਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਯਾਤਿ ਹੈ, ਨਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ; ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਮੰਗੀਏ.'
ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਧਨਪਤੇਰਿਵ । ਏਵਂ ਗੁਰੁਧਨਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਦਾਨੇਨੈਵ ਵਿਸ਼ੋਧਯ
'ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕੂਬੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰ.'
ਤਥਾ ਤੌ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੌ ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਨਰਪਤਿਂ ਯਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ.'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਸਤ੍ਕਾਰੈਰਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਵਰਮ੍ । ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਮੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ.'
ਅਯਂ ਮੇ ਨਾਹੁष ਸਖਾ ਗਾਲਵਸ੍ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਯੁਤਸ਼ੋ ਨृਪ
'ਨਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਗਾਲਵ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ.'
ਸੋऽਯਂ ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤ ਉਪਕਾਰੇਪ੍ਸਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਤੇ ਦਦਾਨਿ ਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"'
ਅਸਕृਤ੍ਤੇਨ ਚੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਦਾਗਤਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਅਯਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਜਾਨਤਾ ਵਿਭਵਂ ਲਘੁ
'ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਦੇ"; ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਘੱਟ ਹੈ.'
ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਕਾਲੇ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇ.'
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੋ ਦੀਯਤਾਮੇਵ ਯਦਿ ਗਾਲਵ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਹ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
'ਗਾਲਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਦੇ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਆਖਿਆ.'
ਸੋऽਯਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ.'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਕृਤ੍ਵਾऽऽਪਵਰ੍ਗਂ ਗੁਰਵੇ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
'ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੇਗਾ.'
ਤਪਸਃ ਸਂਵਿਭਾਗੇਨ ਭਵਨ੍ਤਮਪਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵੇਨ ਰਾਜਰ੍षਿਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ.'
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਹਯੇ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਵਾਜਿਨੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੇ ਹੀ ਘੋੜਾ ਇਥੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯਾਯਂ ਦਾਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਵਾਸਕ੍ਤਂ ਭਵਤ੍ਵੇਤਤ੍ਤਥੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਹ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਖ ਵਿਚ ਚਿੱਪਕਿਆ ਦੁੱਧ, ਉਚਿਤ ਤੁਲਨਾ ਬਣੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਤਥ੍ਯਂ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਵਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ।
ਯष੍ਟਾ ਕ੍ਰਤੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਤਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਯਯਾਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਸ਼ੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਸਖਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਗਾਲਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍ । ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤਪਸੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਨृਪਾਨਨ੍ਯਾਨਾਦਿਤ੍ਯਕੁਲਸਂਭਵਾਨ੍ । ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੇਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।