ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ। ਪਦੇਪਦੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਾਦਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਆਪਣਾ; ਹਰ ਪੈਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਠਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਮੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਤਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛ ਮਹਾਵੇਗਂ ਗਮਨੇ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ
ਉਹ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਰੋਕ ਲੈ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗਮਨੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ । ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਵੇਗਂ ਵਿषਹਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ; ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਗੁਰਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਾਨੀਹ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਹਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਵਚਨ ਕੀਤੇ ਹਨ — ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਚੈਵਾਪਵਰ੍ਗਾਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਣ੍ਡਜ। ਤਤੋऽਯਂ ਜੀਵਿਤਤ੍ਯਾਗੇ ਦृष੍ਟੋ ਮਾਰ੍ਗੋਮਯਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨੈਵ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਧਨੇਨਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍ । ਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਮਹਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਧਨ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁ ਚ ਦੀਨਂ ਚ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਗਾਲਵਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਯੁਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲੋ ਹਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਬਣਾਵਟੀ ਨਹੀਂ — ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਕਿਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਭਵਤਾ ਨਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਉਪਾਯੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨਸ੍ਤਿ ਯੇਨੈਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਕਸਾਇਆ? ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇष ऋषਭੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯਾਵ ਗਾਲਵ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ; ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੀਏ ਤੇ ਖਾਈਏ, ਗਾਲਵ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ऋषਭਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਨਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੋ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ — ਪੰਛੀ ਤੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਗਾਲਵਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਤਯਾ ਚ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨੋਕ੍ਤੌ ਵਿष੍ਟਰੇ ਸਨ੍ਨਿषੀਦਤੁਃ
ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਬਲਿਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾਵੁਭੌ ਭੂਮੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਤਾਵਨੁਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਬਲੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਮਨੇਪ੍ਸਯਾ । ` ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਤਾਪਸੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਹਿ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਰੂਪਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ।' ਅਥ ਭ੍ਰष੍ਟਤਨੂਜਾਙ੍ਗਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਖਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਪ-ਸਰੀਰ ਗੁਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡੋਪਮੋऽਭੂਤ੍ਸ ਮੁਖਪਾਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਖਗਃ। ਗਾਲਵਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਨਾਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਪੰਛੀ ਮਾਸ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੈਰ ਰਹਿ ਗਏ; ਗਾਲਵ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹਾਗਮਨਜਂ ਫਲਮ੍। ਵਾਸੋऽਯਮਿਹ ਕਾਲਂ ਤੁ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਨੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਇਹ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਾਂਗੇ?
ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਮਸ਼ੁਭਂ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ । ਨ ਹ੍ਯਯਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਸੋਚਿਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਇਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਮਿਤੋ ਨੇਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੇਯਂ ਨਿਵਸੇਦਿਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਯਜਨ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਰਹੇ।
ਸੋऽਹਂ ਭਗਵਤੀਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਮਯੈਤਨ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਤਂ ਮਨਸਾ ਸ਼ੋਚਸਾ ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਨਾਮ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਹੈ।
ਤਦੇਵਂ ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ਤੇ ਮਯੇਹਾਨੀਪ੍ਸਿਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਚਾਹਤ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਸਾ ਤੌ ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁष੍ਟਾ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭੌ। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਸਿ ਸੁਪਰ੍ਣ ਤ੍ਯਜ ਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਸੁਪਰਨ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਸੁਪਰਨ, ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਲੋਕੇਭ੍ਯਃ ਸਪਦਿ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯੋ ਮਾਂ ਨਿਨ੍ਦੇਤ ਪਾਪਕृਤ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿੰਦਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ, ਤੁਰੰਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੀਨਯਾऽਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥਾऽਨਿਨ੍ਦਿਤਯਾ ਮਯਾ। ਆਚਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਮੁਤ੍ਤਮਾ
ਸਾਰੇ ਘੱਟ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਆਚਾਰਃ ਫਲਤੇ ਧਰ੍ਮਮਾਚਾਰਃ ਫਲਤੇ ਧਨਮ੍ । ਆਚਾਰਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਆਚਾਰੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਧਰਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਮਾੜੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਯੁष੍ਮਨ੍ਖਗਪਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਃ । ਨ ਚ ਤੇ ਗਰ੍ਹਣੀਯਾऽਹਂ ਗਰ੍ਹਿਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਥੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਚਲਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਂ ਚੈਵਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਦੇਵ ਨष੍ਟਦੇਹਸ੍ਤੁ ਸ੍ਯਾ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੁਆ ਬੈਠੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਨਾਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਬਭੂਵਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਰਵਿਣਵਤ੍ਤਰੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ।