ਅਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਤੁ ਸਮਾਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦੈਵਤੈਰਹਮ੍। ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛੇਯਮਰੁਣਾਨੁਜ
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਅਰੁਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਮਾਹ ਵਿਨਤਾਸੂਨੁਰਾਰੋਹਸ੍ਵੇਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਆਰੁਰੋਹਾਥ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਗਰੁਡਂ ਗਾਲਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੜ੍ਹ ਜਾ!' ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤੇ ਰੂਪਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ। ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਨੁਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮਿਵ ਸਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਗਤਿਂ ਖਗ
ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਸਸਾਗਰਵਨਾਮੁਰ੍ਵੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਆਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਚਾਭਾਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਖੇਚਰ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵਣਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਸਮੀਨਨਾਗਨਕ੍ਰਂ ਚ ਖਮਿਵਾਰੋਪ੍ਯਤੇ ਜਲਮ੍। ਵਾਯੁਨਾ ਚੈਵ ਮਹਤਾ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਠਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਾਨਨਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤਥਾ ਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਨ੍ । ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਨਰਵਕ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਨ੍ਮਥਿਤਾਨਿਵ
ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੀਵ, ਸੱਪ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵਕਰੇ ਜੀਵ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਚ ਰਵੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਮੇ ਬਧਿਰੇ ਕृਤੇ। ਨ ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ ਤੁ ਭਵਾਤ੍ਯਾਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਵਿਸ੍ਤਾਤ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਚ ਖਂ ਖਗ
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ; ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਦਿਸਦੇ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਤਮ ਏਵ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਮਣੀ ਵ ਜਾਤ੍ਯੌ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਤੇऽਹਮਣ੍ਡਜ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਮਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ। ਪਦੇਪਦੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਾਦਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਆਪਣਾ; ਹਰ ਪੈਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਠਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਮੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਤਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛ ਮਹਾਵੇਗਂ ਗਮਨੇ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ
ਉਹ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਰੋਕ ਲੈ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗਮਨੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ । ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਵੇਗਂ ਵਿषਹਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ; ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਗੁਰਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਾਨੀਹ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਹਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਵਚਨ ਕੀਤੇ ਹਨ — ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਚੈਵਾਪਵਰ੍ਗਾਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਣ੍ਡਜ। ਤਤੋऽਯਂ ਜੀਵਿਤਤ੍ਯਾਗੇ ਦृष੍ਟੋ ਮਾਰ੍ਗੋਮਯਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨੈਵ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਧਨੇਨਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍ । ਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਮਹਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਧਨ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁ ਚ ਦੀਨਂ ਚ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਗਾਲਵਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਯੁਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲੋ ਹਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਬਣਾਵਟੀ ਨਹੀਂ — ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਕਿਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਭਵਤਾ ਨਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਉਪਾਯੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨਸ੍ਤਿ ਯੇਨੈਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਕਸਾਇਆ? ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇष ऋषਭੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯਾਵ ਗਾਲਵ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ; ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੀਏ ਤੇ ਖਾਈਏ, ਗਾਲਵ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ऋषਭਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਨਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੋ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ — ਪੰਛੀ ਤੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਗਾਲਵਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਤਯਾ ਚ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨੋਕ੍ਤੌ ਵਿष੍ਟਰੇ ਸਨ੍ਨਿषੀਦਤੁਃ
ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਬਲਿਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾਵੁਭੌ ਭੂਮੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਤਾਵਨੁਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਬਲੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਮਨੇਪ੍ਸਯਾ । ` ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਤਾਪਸੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਹਿ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਰੂਪਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ।' ਅਥ ਭ੍ਰष੍ਟਤਨੂਜਾਙ੍ਗਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਖਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਪ-ਸਰੀਰ ਗੁਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡੋਪਮੋऽਭੂਤ੍ਸ ਮੁਖਪਾਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਖਗਃ। ਗਾਲਵਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਨਾਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਪੰਛੀ ਮਾਸ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੈਰ ਰਹਿ ਗਏ; ਗਾਲਵ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹਾਗਮਨਜਂ ਫਲਮ੍। ਵਾਸੋऽਯਮਿਹ ਕਾਲਂ ਤੁ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਨੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਇਹ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਾਂਗੇ?
ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਮਸ਼ੁਭਂ ਧਰ੍ਮਦੂषਣਮ੍ । ਨ ਹ੍ਯਯਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਸੋਚਿਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਇਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਮਿਤੋ ਨੇਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੇਯਂ ਨਿਵਸੇਦਿਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਯਜਨ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਰਹੇ।