ਅਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਜਝਿਰੇऽਪ੍ਸਰਸੋ ਦਸ਼। ਅਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਦਸ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਦ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕਵਿਕ੍ਰਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੁਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਰੁਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨੇष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਪਾਉਣ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਮਰੁਤ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਉਸ਼ੀਰਬੀਜੇ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਂ ਸਰਃ। ਜੀਮੂਤਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰੁਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ਼ੀਰਾ ਘਾਹ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਿਮੂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧੈਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਵਿਮਲਃ ਕਨਕਾਕਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸਥਾਨ ਸਿੱਧਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉੱਥੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਵ੍ਰੇ ਧਨਂ ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ ਜੈਮੂਤਂ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਤਃ। ਅਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਾਂਪਾਲਾਃ ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਉਹ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਮੂਤ ਦਾ ਧਨ ਚੁਣਿਆ; ਤੇ ਉੱਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਦਾ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਿਤਿ ਵੈ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਗਾਲਵ । ਏਵਮੇषਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਦਿਗੁਤ੍ਤਰਾ
ਉਹ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, 'ਕਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?' ਹੇ ਗਾਲਵ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਦਿਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਚੋਤ੍ਤਰਾ । ਏਤਾ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਗੀਰ੍ਤਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਹ 'ਉੱਤਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚਤਸ੍ਰਃ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਕਾਮਾਸ਼ਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਉਦ੍ਯਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਦਿਸ਼ਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਖਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਰੋਹ ਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੂੰ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ—ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰੇ ਸੁਪਰ੍ਣ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ । ਨਯ ਮਾਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਹੇ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸੁਪਰਨ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛ ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਤੁ ਸਮਾਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦੈਵਤੈਰਹਮ੍। ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛੇਯਮਰੁਣਾਨੁਜ
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਅਰੁਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਮਾਹ ਵਿਨਤਾਸੂਨੁਰਾਰੋਹਸ੍ਵੇਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਆਰੁਰੋਹਾਥ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਗਰੁਡਂ ਗਾਲਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੜ੍ਹ ਜਾ!' ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤੇ ਰੂਪਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ। ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਨੁਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮਿਵ ਸਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਗਤਿਂ ਖਗ
ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਸਸਾਗਰਵਨਾਮੁਰ੍ਵੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ । ਆਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਚਾਭਾਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਖੇਚਰ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵਣਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਸਮੀਨਨਾਗਨਕ੍ਰਂ ਚ ਖਮਿਵਾਰੋਪ੍ਯਤੇ ਜਲਮ੍। ਵਾਯੁਨਾ ਚੈਵ ਮਹਤਾ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਠਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਾਨਨਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤਥਾ ਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਨ੍ । ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਨਰਵਕ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਨ੍ਮਥਿਤਾਨਿਵ
ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੀਵ, ਸੱਪ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵਕਰੇ ਜੀਵ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਚ ਰਵੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਮੇ ਬਧਿਰੇ ਕृਤੇ। ਨ ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ ਤੁ ਭਵਾਤ੍ਯਾਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਵਿਸ੍ਤਾਤ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਚ ਖਂ ਖਗ
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ; ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਦਿਸਦੇ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਤਮ ਏਵ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਮਣੀ ਵ ਜਾਤ੍ਯੌ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਤੇऽਹਮਣ੍ਡਜ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਮਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ। ਪਦੇਪਦੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੀਰਾਦਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਆਪਣਾ; ਹਰ ਪੈਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਠਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਮੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਤਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛ ਮਹਾਵੇਗਂ ਗਮਨੇ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ
ਉਹ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਰੋਕ ਲੈ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗਮਨੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨ । ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਵੇਗਂ ਵਿषਹਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ; ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਗੁਰਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਾਨੀਹ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਹਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਵਚਨ ਕੀਤੇ ਹਨ — ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਚੈਵਾਪਵਰ੍ਗਾਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਣ੍ਡਜ। ਤਤੋऽਯਂ ਜੀਵਿਤਤ੍ਯਾਗੇ ਦृष੍ਟੋ ਮਾਰ੍ਗੋਮਯਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨੈਵ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਧਨੇਨਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍ । ਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਮਹਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਧਨ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁ ਚ ਦੀਨਂ ਚ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਗਾਲਵਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਯੁਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲੋ ਹਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਬਣਾਵਟੀ ਨਹੀਂ — ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਕਿਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਭਵਤਾ ਨਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਉਪਾਯੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨਸ੍ਤਿ ਯੇਨੈਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਕਸਾਇਆ? ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇष ऋषਭੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯਾਵ ਗਾਲਵ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ; ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੀਏ ਤੇ ਖਾਈਏ, ਗਾਲਵ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।