ਇਯਂ ਦਿਗ੍ਦਿਯਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤੁ ਗੋਪਤੇਃ । ਸਦਾ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚਾਦਿਰੇਵ ਚ
ਇਹ ਦਿਸਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੱਦ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਤਿ ਗਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਤ੍ਯਭਿਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦਿਗਿਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਥੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਆਪ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਸਾ ਪੱਛਮ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਯਾਦਸਾਮਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਲਿਲਸ੍ਯ ਚ ਗੁਪ੍ਤਯੇ । ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਰੁਣਂ ਸ੍ਮਾਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਇਥੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਰਸਾਂਸ੍ਤੁ षਟ੍ । ਜਾਯਤੇ ਤਰੁਣਃ ਸੋਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯਾਦੌ ਤਮਿਸ੍ਰਹਾ
ਇਥੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਛੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਸੋਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਾਤ੍ਕृਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਾਯੁਨਾ ਸਂਯਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵਾਤੈਰਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸੁषੁਪੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਇਥੇ, ਪੰਜ ਵਾਰ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ; ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਪਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਯਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਅਸ੍ਤੋ ਨਾਮ ਯਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਯਤਿ
ਇਥੇ ਪਹਾੜ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਥੋਂ, ਅਸਤ ਨਾਮੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦਿਵਸਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਜਾਯਤੇ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਧਮਿਵਾਯੁषਃ
ਇਥੋਂ ਰਾਤ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦਿਨ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਅਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਦਿਤਿਂ ਸੁਪ੍ਤਾਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸਵਧਾਰਿਣੀਮ੍ । ਵਿਗਰ੍ਭਾਮਕਰੋਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਇਥੇ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਜਣਨ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਜਨਮਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਮੂਲਂ ਹਿਮਵਤੋ ਮਨ੍ਦਰਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਅਪਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਧਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਮੂਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਕਾਞ੍ਚਨਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਬੁਰੁਹਸ੍ਯ ਚ। ਉਦਧੇਸ੍ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਰਤੇ ਪਯਃ
ਇਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਕੋਲ, ਸੁਰਭੀ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਬਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਃ ਸੂਰ੍ਯਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਜਿਘਾਂਸਤਃ
ਇਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਬੰਧਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਿਰਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਰੋਮ੍ਣਃ ਪ੍ਰਗਾਯਤਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਪੁਲੋ ਧ੍ਵਨਿਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਸੋਨੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਰੀਰੋਮਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਧ੍ਵਜਵਤੀ ਨਾਮ ਕੁਮਾਰੀ ਹਰਿਮੇਧਸਃ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਧਵਜਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਹਰੀਮੇਧਸ ਦੀ ਧੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਵਾਯੁਸ੍ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਪਃ ਖਂ ਚਾਪਿ ਗਾਲਵ । ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਚੈਵ ਨੈਸ਼ਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਥੇ, ਗਾਲਵ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਛੂਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਿਰ੍ਯਗਾਵਰ੍ਤਤੇ ਗਤਿਃ। ਅਤ੍ਰ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਥੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਤਿਰਛੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹ ਭਾਨੁਨਾ। ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਸਂਯੋਗਯੋਗਤਃ
ਅਠਾਈ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਾਗਰੋਦਯਃ । ਅਤ੍ਰ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਪਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਰੁਣਾਲਯੇ
ਇਥੇ ਸਦਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪਨ੍ਨਗਰਾਜਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਥੇ ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਨੰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਥਾਂ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਨਲਸਖਸ੍ਯਾਪਿ ਪਵਨਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਮਹਰ੍षੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਥੇ ਅੱਗ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਯੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏष ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਗ੍ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਲਵ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੱਛਮੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ ਗਾਲਵ, ਚਲਦੇ ਹਾਂ — ਤੇਰੀ ਕੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?
ਯਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਰੇਯਸੋऽਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਅਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਾਰਣਬਲਾਦੁਤ੍ਤਰੇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ ।। 1
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਉੱਤਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਵਾਪਸ੍ਯ ਗਾਲਵ । ਮਾਰ੍ਗਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਗਾਲਵ, ਇਹ ਰਸਤਾ ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵਰਿष੍ਠਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਨਾਸੌਮ੍ਯੋ ਨਾਵਿਧੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਧਰ੍ਮੋ ਵਸਤੇ ਜਨਃ
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੋਈ ਨਿਰਦਈ, ਅਣ-ਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਕृष੍ਣੋ ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਬਦਰ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਇਥੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ।
ਅਤ੍ਰ ਵੈ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਇੱਥੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ।
ਨ ਸ ਦृਸ਼੍ਯੋ ਮੁਨਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਦृਤੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਜਥਿਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹੀ।
ਅਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੋऽਵ੍ਯਯਃ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇਕਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਯਯਾ
ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯषਿਚ੍ਯਤ । ਅਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਗਗਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਦਦੌ ਲੋਕੇ ਮਾਨੁषੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ । ਅਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਪਰੀਪ੍ਸਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਰੋषਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚੋਮਾ ਚ ਸਂਬਭੁਃ । ਅਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਗਾਲਵ
ਇੱਥੇ ਕਾਮ, ਰੋਸ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਗਾਲਵ,