ਸ ਭਵਾਨੇਤੁ ਗਚ੍ਛਾਵ ਨਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਗਾਲਵ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਚਲੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਗਾਲਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ ਵਿਚ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਨ ਗਾਲਵ ਜ੍ਞਾਨਯੋਨਿਨਾ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਮਂ ਤੁ ਕਾਂ ਯਾਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਥਮਮੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਗਾਲਵ; ਦੱਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੀਏ?
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਾਹਮਥਵਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗਾਲਵ
ਕੀ ਮੈਂ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ? ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਗਾਲਵ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?
ਯਸ੍ਯਾਮੁਦਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਭਾਵਨਃ । ਸਵਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਪਃ
ਉਸ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਸਾਧਿਆ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਚੈष ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਯਤੋ ਹੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਪਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ ।। ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਵਸਸ੍ਯ ਤਥਾऽਧ੍ਵਨਃ
ਜਿੱਥੋਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਦਿਨ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਵੈ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਭਵਾਃ
ਇਥੇ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਨਾਨੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਪਾਸੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਧੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦੋਮੂਲਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਭ੍ਯषਿਚ੍ਯਤ। ਸੁਰਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਤਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਇਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇਤ੍ਯੇषਾ ਦਿਗੁਚ੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਤਰੇ ਕਾਲੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਵृਤਾਸੁਰੈਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਾਸਾ 'ਪੂਰਬ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਪਾਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਤ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੈਵਾਨਿ ਸੁਖਮੀਪ੍ਸਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਪੂਰਬ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪਾਸਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਹੀ, ਸਭ ਕੰਮ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਵੇਦਾਞ੍ਜਗੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਅਤ੍ਰੈਵੋਕ੍ਤਾ ਸਵਿਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿषੁ
ਇਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਇਥੇ ਹੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਯਜੂਂषਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਵਰਃ ਸੋਮਃ ਸੁਰੈਃ ਕ੍ਰਤੁषੁ ਪੀਯਤੇ
ਇਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਥੇ, ਸੋਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤृਪ੍ਤਾ ਹੁਤਵਹਾਃ ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਮੁਪਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਅਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ ਚ
ਇਥੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਅੱਗਾਂ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪੌਰਾਣਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਸੂਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਧਨਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਓਙ੍ਕਾਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸृਤਯੋ ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਦਸ਼ । ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵਿਰ੍ਧੂਮਂ ਸ੍ਮ ਧੂਮਪਾਃ
ਇਥੇ, ਓਮ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦਸ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਧੂਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਦੀ ਧੂਮ ਪੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਵਰਾਹਾਦ੍ਯਾ ਮृਗਾ ਵਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਰ੍ਥੇ ਦੈਵਤੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਥੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰ ਆਦਿ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਤ੍ਰਾਹਿਤਾਃ ਕृਤਘ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਉਦਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਇਥੇ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸੁਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਰਾਗੀ ਅੱਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਸੁਖਸ੍ਯ ਚ। ਏष ਪੂਰ੍ਵੋ ਦਿਸ਼ਾਂ ਭਾਗੋ ਵਿਸ਼ਾਵੋऽਤ੍ਰ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਮੇ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਲਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਗਾਲਵ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਅਗਲੀ ਦਿਸਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣ।
ਇਯਂ ਵਿਵਸ੍ਵਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੌਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ। ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਤ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਕ੍
ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਵੇਦਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਦੱਖਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਅਤ੍ਰੋष੍ਮਪਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਥੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਇਥੇ, ਉਸ਼ਮਾਪਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਸਤੇ। ਇਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਮ ਲੋਕੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਭਾਗਤਾਮ੍
ਇਥੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜੇ ਜਾਣ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਮਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵਿਜ। ਤ੍ਰੁਟਿਸ਼ੋ ਲਵਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਣ੍ਯਤੇ ਕਾਲਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦੂਜਾ ਦਰਵਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਛਣ ਅਤੇ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਲੋਕਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਤਥਾ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਇਥੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ। ਗਤਿਰੇषਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਮਣਾਮਵਸਾਯਿਨਾਮ੍
ਇਥੇ, ਧਰਮ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ।
ਏषਾ ਦਿਕ੍ਸਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਵृਤਾ ਤ੍ਵਨਵਬੋਧੇਨ ਸੁਖਂ ਤੇਨ ਨ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਮਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਸृष੍ਟਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੈਰੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਰਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸਦਨੇषੁ ਚ। ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਗਾਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਹਰਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਥੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾਮਾਨਿ ਗਾਥਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੀਤਾਨਿ ਰੈਵਤਃ । ਗਤਦਾਰੋ ਗਤਾਮਾਤ੍ਯੋ ਗਤਰਾਜ੍ਯੋ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਥੇ ਰੈਵਤ ਨੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਗਾਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾਵਰ੍ਮਿਨਾ ਚੈਵ ਯਵਕ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਜੇਨ ਚ। ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਥੇ ਸਾਵਰਨੀ ਅਤੇ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਦ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।