ਨ ਰੂਪਮਨृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਾਨृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਨਾਨृਤਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਤ ਏਵ ਗਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਅੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੁਤਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਕੁਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਃ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਹਿ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਅਕ੍ਰਤਘਨ ਨੂੰ ਨਾ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸੁਖ। ਅਕ੍ਰਤਘਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜੀਵਤ੍ਯਧਨਃ ਪਾਪਃ ਕੁਤਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍। ਪਾਪੋ ਧ੍ਰੁਵਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਪਾਪੀ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪਾਪੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਪਾਪਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਕृਪਣਸ਼੍ਚਾਨृਤੋऽਪਿ ਚ । ਗੁਰੋਰ੍ਯਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਸ੍ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਝੂਠਾ ਵੀ; ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਰ੍ਥਿਤਾ ਨ ਮਯਾ ਕਾਚਿਤ੍ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕृष੍ਣਂ ਗਤਿਂ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਭੋਗਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਣਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕृष੍ਣਂ ਯੋਗਿਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸਖਾ ਤਸ੍ਯ ਗਰੁਡੋ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹृਦ੍ਭਵਾਨ੍ਮਮ ਮਤਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਚ ਮਤਃ ਸੁਹृਤ੍। ਈਪ੍ਸਿਤੇਨਾਭਿਲਾषੇਣ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਦੋਸਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਸਵਾਵਰਜੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਕृਤਃ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨੇਤੁ ਗਚ੍ਛਾਵ ਨਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਗਾਲਵ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਚਲੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਗਾਲਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ ਵਿਚ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਨ ਗਾਲਵ ਜ੍ਞਾਨਯੋਨਿਨਾ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਮਂ ਤੁ ਕਾਂ ਯਾਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਥਮਮੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਗਾਲਵ; ਦੱਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੀਏ?
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਾਹਮਥਵਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗਾਲਵ
ਕੀ ਮੈਂ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ? ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਗਾਲਵ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?
ਯਸ੍ਯਾਮੁਦਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਭਾਵਨਃ । ਸਵਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਪਃ
ਉਸ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਸਾਧਿਆ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਚੈष ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਯਤੋ ਹੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਪਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ ।। ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਵਸਸ੍ਯ ਤਥਾऽਧ੍ਵਨਃ
ਜਿੱਥੋਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਦਿਨ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਵੈ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਭਵਾਃ
ਇਥੇ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਨਾਨੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਪਾਸੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਧੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦੋਮੂਲਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਭ੍ਯषਿਚ੍ਯਤ। ਸੁਰਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਤਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਇਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇਤ੍ਯੇषਾ ਦਿਗੁਚ੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਤਰੇ ਕਾਲੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਵृਤਾਸੁਰੈਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਾਸਾ 'ਪੂਰਬ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਪਾਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਤ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੈਵਾਨਿ ਸੁਖਮੀਪ੍ਸਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਪੂਰਬ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪਾਸਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਹੀ, ਸਭ ਕੰਮ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਵੇਦਾਞ੍ਜਗੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਅਤ੍ਰੈਵੋਕ੍ਤਾ ਸਵਿਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿषੁ
ਇਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਇਥੇ ਹੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਯਜੂਂषਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਵਰਃ ਸੋਮਃ ਸੁਰੈਃ ਕ੍ਰਤੁषੁ ਪੀਯਤੇ
ਇਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਥੇ, ਸੋਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤृਪ੍ਤਾ ਹੁਤਵਹਾਃ ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਮੁਪਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਅਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ ਚ
ਇਥੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਅੱਗਾਂ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪੌਰਾਣਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਸੂਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਧਨਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਓਙ੍ਕਾਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸृਤਯੋ ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਦਸ਼ । ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵਿਰ੍ਧੂਮਂ ਸ੍ਮ ਧੂਮਪਾਃ
ਇਥੇ, ਓਮ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦਸ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਧੂਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਦੀ ਧੂਮ ਪੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਵਰਾਹਾਦ੍ਯਾ ਮृਗਾ ਵਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਰ੍ਥੇ ਦੈਵਤੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਥੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰ ਆਦਿ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਤ੍ਰਾਹਿਤਾਃ ਕृਤਘ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਉਦਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਇਥੇ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸੁਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਰਾਗੀ ਅੱਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਸੁਖਸ੍ਯ ਚ। ਏष ਪੂਰ੍ਵੋ ਦਿਸ਼ਾਂ ਭਾਗੋ ਵਿਸ਼ਾਵੋऽਤ੍ਰ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਮੇ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਲਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਗਾਲਵ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਅਗਲੀ ਦਿਸਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣ।
ਇਯਂ ਵਿਵਸ੍ਵਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੌਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ। ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਤ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਕ੍
ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਵੇਦਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਦੱਖਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।