ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਤਿष੍ਠਤਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵੋष੍ਣਂ ਤਥਾ ਨਵਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਉਹੀ ਗਰਮ ਤੇ ਤਾਜਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ, ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭਾਵਾਦਪਗਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ; ਧਰਮ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਾਲਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਗਵਾਲਵ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਗਾਲਵੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਗਵਾਲਵਾ ਨੂੰ ਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤੇ ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰੁਪੇਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮਾਨਦ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਹਿ ਦਾਤਾ ਵੈ ਅਪਵਰ੍ਗੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੇਵਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਤਦ੍ਧਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਕਿਮਾਹਰਾਮਿ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਦਾਨ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਦਾਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕੀ ਲਿਆਵਾਂ? ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ।
ਸ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਖਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਵੈ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਸਕृਦ੍ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਜਾ।'
ਅਸਕृਦ੍ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਃ । ਕਿਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ 'ਜਾ, ਜਾ' ਆਖਿਆ, ਪਰ ਗਾਲਵ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦਵਾਂ?'
ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਿਂਚਿਦਾਗਤਸਂਰਮ੍ਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ੋਰ-ਦਿਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕਤਃਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਗਚ੍ਛ ਗਾਲਵ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰੀਆਂ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇ। ਜਾ ਗਾਲਵ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਨਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸ਼ੇਤੇ ਨਾਹਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਗਾਲਵਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਗਾਲਵ ਨਾ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਸੌਂਦਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਭੂਤੋ ਹਰਿਣਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਸ਼ੋਚਮਾਨੋऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਗਾਲਵੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਯੋਧਨ
ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਕੁਤਃ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤੋऽਰ੍ਥਾਃ ਸਞ੍ਚਯਃ ਕृਤਃ । ਹਯਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਕੁਤੋ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਲੇ-ਪੁਸ਼ੇ ਦੋਸਤ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਚੰਦਰੀਆਂ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਵਾਂ?
ਕੁਤੋ ਮੇ ਭੋਜਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸੁਖਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਛਿਨ੍ਨਾ ਕਿਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਣੇ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸੁਖੀ ਮਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜੀਵਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਹਂ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾ ਪਰਂ ਪਰਾਤ੍। ਗਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ?
ਅਦਨਸ੍ਯਾਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ । ऋਣਂ ਧਾਰਯਮਾਣਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮਨੀਹਯਾ
ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਬੇਮਕਸਦ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿ ਧਨਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਪਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਮਿਥ੍ਯਾਵਚਨਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਯਗ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰੂਪਮਨृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਾਨृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਨਾਨृਤਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਤ ਏਵ ਗਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਅੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੁਤਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਕੁਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਃ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਹਿ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਅਕ੍ਰਤਘਨ ਨੂੰ ਨਾ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸੁਖ। ਅਕ੍ਰਤਘਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜੀਵਤ੍ਯਧਨਃ ਪਾਪਃ ਕੁਤਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍। ਪਾਪੋ ਧ੍ਰੁਵਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਪਾਪੀ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪਾਪੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਪਾਪਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਕृਪਣਸ਼੍ਚਾਨृਤੋऽਪਿ ਚ । ਗੁਰੋਰ੍ਯਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਸ੍ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਝੂਠਾ ਵੀ; ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਰ੍ਥਿਤਾ ਨ ਮਯਾ ਕਾਚਿਤ੍ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕृष੍ਣਂ ਗਤਿਂ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਭੋਗਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਣਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕृष੍ਣਂ ਯੋਗਿਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸਖਾ ਤਸ੍ਯ ਗਰੁਡੋ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹृਦ੍ਭਵਾਨ੍ਮਮ ਮਤਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਚ ਮਤਃ ਸੁਹृਤ੍। ਈਪ੍ਸਿਤੇਨਾਭਿਲਾषੇਣ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਦੋਸਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਸਵਾਵਰਜੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਕृਤਃ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।