ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋऽਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੋऽਯਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਹ ਨਾਰਦ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭृਕੁਟੀਮੁਖਃ। ਰਾਧੇਯਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਹਾਸ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਹ ਲਿਆ, ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ; ਰਾਧੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ।
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮृषੇਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਊਰੁਂ ਗਜਕਰਾਕਾਰਂ ਤਾਡਯਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੇ ਥੱਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਯਥੈਵੇਸ਼੍ਵਰਸृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਯਾ ਚ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਤਥਾ ਮਹਰ੍षੇ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਗ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ—ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਤਃ ਕਣ੍ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦੂਕਂ ਤਾਡਯਸਿ ਊਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਥੱਥ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਥੱਥ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ।'
ਅਨਰ੍ਥੇ ਜਾਤਿਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਲੋਭਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਕੇष੍ਵਭਿਰਤਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਦੁਃਖਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸੁਹृਦਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਤਾਰਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਥਂ ਨੈਨਂ ਵਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਵਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਸੌਹृਦਾਦ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਚਾਹੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਸੁਹृਚ੍ਛ੍ਰੋਤਾ ਦੁਰ੍ਲਭਸ਼੍ਚ ਹਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍। ਤਿष੍ਠਤੇ ਹਿ ਸੁਹ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਪਿ ਸੁਹृਦਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੂਤ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਾਲਵੇਨ ਪਰਾਜਯਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਗਾਲਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮੋ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਪੁਰਾ । ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਨੇ, ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਨ੍ਯਤਮਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਬਭੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਤੁ
ਭਾਰਤ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਚਰੁਮ੍ । ਪਰਮਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਨ੍ਨਂ ਤੇਨ ਯਦਾ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ । ਅਥ ਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਨਮਤ੍ਯੁष੍ਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਯਯੌ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰ,' ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਵੈ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਮਾਰੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਟ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਦ੍ਗਾਲਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਗੌਰਵਾਦ੍ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਹਾਰ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਇੱਜ਼ਤ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍। ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਭੋਜਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਤਿष੍ਠਤਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵੋष੍ਣਂ ਤਥਾ ਨਵਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਉਹੀ ਗਰਮ ਤੇ ਤਾਜਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ, ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭਾਵਾਦਪਗਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ; ਧਰਮ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਾਲਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਗਵਾਲਵ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਗਾਲਵੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਗਵਾਲਵਾ ਨੂੰ ਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤੇ ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰੁਪੇਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮਾਨਦ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਹਿ ਦਾਤਾ ਵੈ ਅਪਵਰ੍ਗੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੇਵਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਤਦ੍ਧਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਕਿਮਾਹਰਾਮਿ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਦਾਨ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਦਾਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕੀ ਲਿਆਵਾਂ? ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ।
ਸ ਜਾਨਾਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਖਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਵੈ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਸਕृਦ੍ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਜਾ।'
ਅਸਕृਦ੍ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਃ । ਕਿਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ 'ਜਾ, ਜਾ' ਆਖਿਆ, ਪਰ ਗਾਲਵ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦਵਾਂ?'