ਭਗਵਁਲ੍ਲੋਕਸਾਰਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਭੁਜੇਨ ਸ੍ਵੈਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ਯਾਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਬਲਦਾਹਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ।
ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਬਲਂ ਦੇਵ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਮ ਵਿਭੋ। ਤੇਨ ਮਨ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਨ ਸਮਂ ਪਰੈਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵੈ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ। ਮੈਵਂ ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਤਦਾ ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਮੁਖਂ ਗਰੁਡੋਰਸਿ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹਸਰ੍ਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਬਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਵਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਗਰੁਡੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਯਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਰਣੇ। ਨਾਸਾਦਯਸਿ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜੀਵਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਤਾਂ ਤੁ ਕਂ ਰਣੇ
ਭੀਮ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵੁਭੌ । ਏਤੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵਾਯੂ, ਸ਼ਕਰ, ਧਰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਤਦਲਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੇਨ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਲ ਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋऽਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੋऽਯਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਹ ਨਾਰਦ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭृਕੁਟੀਮੁਖਃ। ਰਾਧੇਯਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਹਾਸ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਹ ਲਿਆ, ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ; ਰਾਧੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ।
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮृषੇਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਊਰੁਂ ਗਜਕਰਾਕਾਰਂ ਤਾਡਯਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੇ ਥੱਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਯਥੈਵੇਸ਼੍ਵਰਸृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਯਾ ਚ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਤਥਾ ਮਹਰ੍षੇ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਗ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ—ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਤਃ ਕਣ੍ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦੂਕਂ ਤਾਡਯਸਿ ਊਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਥੱਥ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਥੱਥ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ।'
ਅਨਰ੍ਥੇ ਜਾਤਿਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਲੋਭਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਕੇष੍ਵਭਿਰਤਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਦੁਃਖਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸੁਹृਦਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਤਾਰਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਥਂ ਨੈਨਂ ਵਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਵਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਸੌਹृਦਾਦ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਚਾਹੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਸੁਹृਚ੍ਛ੍ਰੋਤਾ ਦੁਰ੍ਲਭਸ਼੍ਚ ਹਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍। ਤਿष੍ਠਤੇ ਹਿ ਸੁਹ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਪਿ ਸੁਹृਦਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਹਿ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੂਤ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਾਲਵੇਨ ਪਰਾਜਯਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਗਾਲਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮੋ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਪੁਰਾ । ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਨੇ, ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਨ੍ਯਤਮਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਬਭੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਤੁ
ਭਾਰਤ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਚਰੁਮ੍ । ਪਰਮਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਨ੍ਨਂ ਤੇਨ ਯਦਾ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ । ਅਥ ਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਨਮਤ੍ਯੁष੍ਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਯਯੌ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰ,' ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਵੈ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਮਾਰੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਟ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਦ੍ਗਾਲਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਗੌਰਵਾਦ੍ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਹਾਰ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਇੱਜ਼ਤ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍। ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਭੋਜਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਆਇਆ।