ਸੋऽਹਂ ਪਕ੍ਸ਼ੈਕਦੇਸ਼ੇਨ ਵਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਕ੍ਲਮਃ । ਵਿਮृਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਾਤ ਕੋऽਨ੍ਵਤ੍ਰ ਬਲਵਾਨਿਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਤਾਕਤਵਰ ਕੌਣ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਖਗਸ੍ਯੋਦਰ੍ਕਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਵਾਚ ਰਥਚਕ੍ਰਭृਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਅਲਮਸ੍ਮਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮਣ੍ਡਜ
ਹੇ ਗਰੁੜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਦੇਹਧਾਰਣੇ। ਅਹਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਾਰਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਹਸਿ ਮਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੋਘਂ ਤਵ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍ ।' ਇਮਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਬਾਹੁਂ ਸਵ੍ਯੇਤਰਂ ਵਹ। ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਧਾਰਯਸ੍ਯੇਕਂ ਸਫਲਂ ਤੇ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦਾ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਬਾਂਹ — ਖੱਬੀ ਜਾਂ ਸੱਜੀ — ਝੱਲ ਕੇ ਵੇਖ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸਚ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸਜਤ੍ । `ਆਰੋਪਿਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵੋਢੁਂ ਭਾਰਂ ਤਂ ਨਾਸ਼ਕਦ੍ਬਲਾਤ੍ ।' ਨਿਪਪਾਤ ਸ ਭਾਰਾਰ੍ਤੋ ਵਿਹਲੋ ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਗਰੁੜ ਉਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਯਾਵਾਨ੍ਹਿ ਭਾਰਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਸਹ । ਏਕਸ੍ਯਾ ਦੇਹਸ਼ਾਖਾਯਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਭਾਰਮਮਨ੍ਯਤ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਨ ਤ੍ਵੇਨਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਤਤੋ ਹਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਨੀਨਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਚੁਤ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤੀ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕਾਯਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇਤਾ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਖਗਃ । ਮੁਮੋਚ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦਾ ਗੁਰੁਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ, ਸਰੀਰ ਢੀਲਾ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਝਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਵਿਚੇਤਾ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਦੀਨਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ।
ਭਗਵਁਲ੍ਲੋਕਸਾਰਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਭੁਜੇਨ ਸ੍ਵੈਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ਯਾਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਬਲਦਾਹਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ।
ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਬਲਂ ਦੇਵ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਮ ਵਿਭੋ। ਤੇਨ ਮਨ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਨ ਸਮਂ ਪਰੈਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵੈ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ। ਮੈਵਂ ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਤਦਾ ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਮੁਖਂ ਗਰੁਡੋਰਸਿ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹਸਰ੍ਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਬਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਵਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਗਰੁਡੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਯਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਰਣੇ। ਨਾਸਾਦਯਸਿ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜੀਵਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਤਾਂ ਤੁ ਕਂ ਰਣੇ
ਭੀਮ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵੁਭੌ । ਏਤੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵਾਯੂ, ਸ਼ਕਰ, ਧਰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਤਦਲਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੇਨ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਲ ਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋऽਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੋऽਯਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਹ ਨਾਰਦ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਭृਕੁਟੀਮੁਖਃ। ਰਾਧੇਯਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਹਾਸ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਹ ਲਿਆ, ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ; ਰਾਧੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ।
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮृषੇਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਊਰੁਂ ਗਜਕਰਾਕਾਰਂ ਤਾਡਯਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੇ ਥੱਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਯਥੈਵੇਸ਼੍ਵਰਸृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਯਾ ਚ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਤਥਾ ਮਹਰ੍षੇ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਗ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ—ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਤਃ ਕਣ੍ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦੂਕਂ ਤਾਡਯਸਿ ਊਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਥੱਥ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਥੱਥ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ।'
ਅਨਰ੍ਥੇ ਜਾਤਿਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਲੋਭਮੋਹਿਤਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਕੇष੍ਵਭਿਰਤਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਦੁਃਖਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸੁਹृਦਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਤਾਰਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਥਂ ਨੈਨਂ ਵਿਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਵਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਸੌਹृਦਾਦ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਚਾਹੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਸੁਹृਚ੍ਛ੍ਰੋਤਾ ਦੁਰ੍ਲਭਸ਼੍ਚ ਹਿਤਃ ਸੁਹृਤ੍। ਤਿष੍ਠਤੇ ਹਿ ਸੁਹ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।