ਨ ਮਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਨਤੇਯ ਨ ਮਾਂ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਦਤ੍ਤਾਭਯਃ ਸ ਸੁਮੁਖੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਸ਼੍ਰਤ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇਣੋਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤਚ੍ਚੈਵਾਹਮਰ੍ਹਾਮਿ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਨ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯੋऽਹਂ ਪਰਭृਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਰਣਂ ਮਮ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾਸਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਮਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਜਨਨੀ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪਿਤਾ। ਅਹਮਤ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੋਢੁਮੋਜਸਾ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਮਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਮ੍। ਮਯਾऽਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦੈਤੇਯਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਰੋਚਨਾਮੁਖਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਃ ਕਾਲਕਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਯਾऽਪਿ ਦਿਤਿਜਾ ਹਤਾਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਰੋਚਨਾਮੁਖ, ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤ ਤੇ ਕਾਲਕਾਕਸ਼ — ਇਹ ਦੈਤ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਰੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤੁ ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਰਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਹਾਮਿ ਚੈਵਾਨੁਜਂ ਤੇ ਤੇਨ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਭਾਰਸਹੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਮਯਾ ਯੋऽਹਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸਨ੍ਵਹਾਮੀਮਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਂ
ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਯਤ੍ਤੇऽਹਂ ਭੋਜਨਾਦ੍ਵ੍ਯਪਰੋਪਿਤਃ । ਤੇਨ ਮੇ ਗੌਰਵਂ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਾਸਵ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਹੇ ਵਾਸਵ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਂ ਯ ਇਮੇ ਜਾਤਾ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਕਿਲ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸੋऽਹਂ ਪਕ੍ਸ਼ੈਕਦੇਸ਼ੇਨ ਵਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਕ੍ਲਮਃ । ਵਿਮृਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਾਤ ਕੋऽਨ੍ਵਤ੍ਰ ਬਲਵਾਨਿਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਤਾਕਤਵਰ ਕੌਣ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਖਗਸ੍ਯੋਦਰ੍ਕਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਵਾਚ ਰਥਚਕ੍ਰਭृਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਅਲਮਸ੍ਮਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮਣ੍ਡਜ
ਹੇ ਗਰੁੜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਦੇਹਧਾਰਣੇ। ਅਹਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਾਰਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਹਸਿ ਮਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੋਘਂ ਤਵ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍ ।' ਇਮਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਬਾਹੁਂ ਸਵ੍ਯੇਤਰਂ ਵਹ। ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਧਾਰਯਸ੍ਯੇਕਂ ਸਫਲਂ ਤੇ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦਾ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਬਾਂਹ — ਖੱਬੀ ਜਾਂ ਸੱਜੀ — ਝੱਲ ਕੇ ਵੇਖ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸਚ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸਜਤ੍ । `ਆਰੋਪਿਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵੋਢੁਂ ਭਾਰਂ ਤਂ ਨਾਸ਼ਕਦ੍ਬਲਾਤ੍ ।' ਨਿਪਪਾਤ ਸ ਭਾਰਾਰ੍ਤੋ ਵਿਹਲੋ ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਗਰੁੜ ਉਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਯਾਵਾਨ੍ਹਿ ਭਾਰਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਸਹ । ਏਕਸ੍ਯਾ ਦੇਹਸ਼ਾਖਾਯਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਭਾਰਮਮਨ੍ਯਤ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਨ ਤ੍ਵੇਨਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਤਤੋ ਹਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਨੀਨਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਚੁਤ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤੀ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕਾਯਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇਤਾ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਖਗਃ । ਮੁਮੋਚ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦਾ ਗੁਰੁਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ, ਸਰੀਰ ਢੀਲਾ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਝਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਵਿਚੇਤਾ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਦੀਨਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ।
ਭਗਵਁਲ੍ਲੋਕਸਾਰਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਭੁਜੇਨ ਸ੍ਵੈਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ਯਾਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਬਲਦਾਹਵਿਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਧ੍ਵਜਵਾਸਿਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ।
ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਬਲਂ ਦੇਵ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਮ ਵਿਭੋ। ਤੇਨ ਮਨ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਨ ਸਮਂ ਪਰੈਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵੈ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ। ਮੈਵਂ ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਤਦਾ ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਮੁਖਂ ਗਰੁਡੋਰਸਿ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹਸਰ੍ਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਬਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਵਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਗਰੁਡੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਯਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਰਣੇ। ਨਾਸਾਦਯਸਿ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜੀਵਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਤਾਂ ਤੁ ਕਂ ਰਣੇ
ਭੀਮ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵੁਭੌ । ਏਤੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵਾਯੂ, ਸ਼ਕਰ, ਧਰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਤਦਲਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੇਨ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਲ ਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਚਾ।