ਸੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚ ਸਹਿਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਂ ਸੁਰਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਵਾਸਵਮ੍
'ਇਹ ਸੱਪ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ੇषੇਣੈਵਾਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਮਾਯੁषਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਘਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ
'ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਜੋਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਯੁ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਚੰਗੇ।'
ਸੁਮੁਖਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੇਸ਼ਮਿਗਚ੍ਛਤੁ। ਕਾਰ੍ਯਸਂਸਾਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਭੁਜਙ੍ਗਮ
ਸੁਮੁਖਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਤੈਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪ।
ਆਰ੍ਯਕੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰਤ।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੁਮੁਖਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹੌਜਸਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਸੀਨਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਆਰਯਕ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਰਤ। ਫਿਰ, ਸੁਮੁਖਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵੇਖਣ ਗਏ।
ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਾਸੀਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਨਾਰਦੋ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਮृਤਂ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਮਰੈਃ ਸਮਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸਵ। ਲਭਨ੍ਤਾਂ ਭਵਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਕਾਮਮੇਤਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸੁਮੁਖਾ, ਵਾਸਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚਾਹੁਣ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਣ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰੋऽਥ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਭਵਾਨੇਵ ਦਦਾਤ੍ਵਿਤਿ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਓ।'
ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਚਰਾਣਾਮਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਦਤ੍ਤਂ ਕਃ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵਿਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੀ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪਨ੍ਨਗਾਯਾਯੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਤ੍ਵੇਨਮਮृਤਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਯੁਸ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚਕਾਇਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਸੁਮੁਖਃ ਸੁਮੁਖਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ। ਕृਤਦਾਰੋ ਯਥਾਕਾਮਂ ਜਗਾਮ ਚ ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਮੁਖਾ ਅਸਲ ਸੁਮੁਖਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਕਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੌ ਮੁਦਾ ਯੁਤੌ । ਅਭਿਜਗ੍ਮਤੁਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਤੇ ਆਰਯਕ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਯੁਃਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕृਤਂ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਖਗਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਸਵਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਪਰਨ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਾਸਵ ਵਲ ਦੌੜਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਕਿਮਵਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਮਮ। ਕਾਮਕਾਰਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਲਿਤਵਾਨਸਿ
ਭਗਵਾਨ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਰੋਕੀ ਹੈ? ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਿਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮੇ। ਆਹਾਰੋ ਵਿਹਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾਰ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ, ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਧਾਤਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ?
ਵृਤਸ਼੍ਚੈष ਮਹਾਨਾਗਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸਮਯਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਅਨੇਨ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਵੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਲਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਤਥਾਭੂਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜ ਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖੇਡਦੇ ਹੋ।
ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਪਰਿਜਨੋ ਮਮ। ਯੇ ਚ ਭृਤ੍ਯਾ ਮਮ ਗृਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਭਵ ਵਾਸਵ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ—ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਵਾਸਵ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਣਵਚਨਂ ਸੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਵਿਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸਮੀਪਂ ਤੁ ਪਾਦਪੀਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੁਖਾ ਤੇ ਦੁਮੁਖਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨ ਮਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਨਤੇਯ ਨ ਮਾਂ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਦਤ੍ਤਾਭਯਃ ਸ ਸੁਮੁਖੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਸ਼੍ਰਤ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇਣੋਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤਚ੍ਚੈਵਾਹਮਰ੍ਹਾਮਿ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਨ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯੋऽਹਂ ਪਰਭृਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਰਣਂ ਮਮ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾਸਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਮਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਜਨਨੀ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪਿਤਾ। ਅਹਮਤ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੋਢੁਮੋਜਸਾ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਮਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਮ੍। ਮਯਾऽਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦੈਤੇਯਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਰੋਚਨਾਮੁਖਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਃ ਕਾਲਕਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਯਾऽਪਿ ਦਿਤਿਜਾ ਹਤਾਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਰੋਚਨਾਮੁਖ, ਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤ ਤੇ ਕਾਲਕਾਕਸ਼ — ਇਹ ਦੈਤ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਰੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤੁ ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਰਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਹਾਮਿ ਚੈਵਾਨੁਜਂ ਤੇ ਤੇਨ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਭਾਰਸਹੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਮਯਾ ਯੋऽਹਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸਨ੍ਵਹਾਮੀਮਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਂ
ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਯਤ੍ਤੇऽਹਂ ਭੋਜਨਾਦ੍ਵ੍ਯਪਰੋਪਿਤਃ । ਤੇਨ ਮੇ ਗੌਰਵਂ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਾਸਵ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਹੇ ਵਾਸਵ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਂ ਯ ਇਮੇ ਜਾਤਾ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਕਿਲ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।