ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਕੁਲੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਭਾਵਸੋਃ । ਕੁਲੇ ਤਵ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੁ ਗੁਣਕੇਸ਼ੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਹਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗੁਣਕੇਸ਼ੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।
ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਣਕੇਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤੁ । ਸਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਸ੍ਯ ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਮਿਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੌਤ੍ਰ ਲਈ, ਗੁਣਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਵ ਲਈ ਸ਼ਚੀ।
ਪਿਤृਹੀਨਮਪਿ ਹ੍ਯੇਨਂ ਗੁਣਤੋ ਵਰਯਾਮਹੇ। ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਭਵਤਸ੍ਤਥੈਵੈਰਾਵਤਸ੍ਯ ਚ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਿਤਾ-ਹੀਣ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਸੁਮੁਖਸ੍ਯ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਦਮਾਦਿਭਿਃ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕਨ੍ਯਾਮਯਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਮਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹੋ ਭਵਾਨਪਿ
ਸੁਮੁਖ ਦੇ ਗੁਣਾਂ—ਉਸ ਦੀ ਚਰਿਤਰ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਸੰਜਮ ਆਦਿ—ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਮਾਤਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ।
ਸ ਤੁ ਦੀਨਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦਮਾਰ੍ਯਕਃ । ਵ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤੇ
ਉਹ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੌਤ੍ਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮਰ ਗਿਆ...'
ਮਨ੍ਯੇ ਨੈਤਦ੍ਬਹੁਮਤਂ ਮਹਰ੍षੇ ਵਚਨਂ ਤਵ। ਸਖਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਨੇਪ੍ਸਿਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਕਾਰਣਸ੍ਯ ਤੁ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ? ਪਰ ਇੱਕ ਮੁਸੀਬਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਅਸ੍ਯ ਦੇਹਕਰਸ੍ਤਾਤ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਵਯਮ੍
'ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੈਨਤੇਯ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।'
ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ । ਮਾਸੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸੁਮੁਖਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
'ਫਿਰ, ਵੈਨਤੇਯ ਜਦ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੁਮੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਤੇਨ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੋ ਮੇ ਸੁਪਰ੍ਣਵਚਨੇਨ ਵੈ
'ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਮਾਤਲਿਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰਤ੍ਰ ਕृਤਾ ਮਯਾ। ਜਾਮਾਤृਭਾਵੇਨ ਵृਤਃ ਸੁਮੁਖਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਜਃ
ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਸੁਮੁਖ, ਤੇਰਾ ਪੌਤ੍ਰ, ਜਾਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚ ਸਹਿਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਂ ਸੁਰਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਵਾਸਵਮ੍
'ਇਹ ਸੱਪ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ੇषੇਣੈਵਾਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਮਾਯੁषਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਘਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ
'ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਜੋਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਯੁ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਚੰਗੇ।'
ਸੁਮੁਖਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੇਸ਼ਮਿਗਚ੍ਛਤੁ। ਕਾਰ੍ਯਸਂਸਾਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਭੁਜਙ੍ਗਮ
ਸੁਮੁਖਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਤੈਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪ।
ਆਰ੍ਯਕੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰਤ।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੁਮੁਖਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹੌਜਸਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਸੀਨਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਆਰਯਕ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਰਤ। ਫਿਰ, ਸੁਮੁਖਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵੇਖਣ ਗਏ।
ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਾਸੀਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਨਾਰਦੋ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਮृਤਂ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਮਰੈਃ ਸਮਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸਵ। ਲਭਨ੍ਤਾਂ ਭਵਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਕਾਮਮੇਤਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸੁਮੁਖਾ, ਵਾਸਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚਾਹੁਣ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਣ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰੋऽਥ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਭਵਾਨੇਵ ਦਦਾਤ੍ਵਿਤਿ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਓ।'
ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਚਰਾਣਾਮਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਦਤ੍ਤਂ ਕਃ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵਿਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੀ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪਨ੍ਨਗਾਯਾਯੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਤ੍ਵੇਨਮਮृਤਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਯੁਸ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚਕਾਇਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਸੁਮੁਖਃ ਸੁਮੁਖਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ। ਕृਤਦਾਰੋ ਯਥਾਕਾਮਂ ਜਗਾਮ ਚ ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਮੁਖਾ ਅਸਲ ਸੁਮੁਖਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਕਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੌ ਮੁਦਾ ਯੁਤੌ । ਅਭਿਜਗ੍ਮਤੁਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਤੇ ਆਰਯਕ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਯੁਃਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕृਤਂ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਖਗਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਸਵਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਪਰਨ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਾਸਵ ਵਲ ਦੌੜਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਕਿਮਵਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਮਮ। ਕਾਮਕਾਰਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਲਿਤਵਾਨਸਿ
ਭਗਵਾਨ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਰੋਕੀ ਹੈ? ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਿਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮੇ। ਆਹਾਰੋ ਵਿਹਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾਰ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ, ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਧਾਤਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ?
ਵृਤਸ਼੍ਚੈष ਮਹਾਨਾਗਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸਮਯਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਅਨੇਨ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਵੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਲਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਤਥਾਭੂਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜ ਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖੇਡਦੇ ਹੋ।
ਸੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਪਰਿਜਨੋ ਮਮ। ਯੇ ਚ ਭृਤ੍ਯਾ ਮਮ ਗृਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਭਵ ਵਾਸਵ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ—ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਵਾਸਵ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਣਵਚਨਂ ਸੁਮੁਖੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਵਿਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸਮੀਪਂ ਤੁ ਪਾਦਪੀਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੁਖਾ ਤੇ ਦੁਮੁਖਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।