ਦਿਵਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਿਤਰਂ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਵਸੁਮਨਾਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਾਤਰਂ ਵੈ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਵਨ੍ਦਨਂ ਪਾਦਯੋਰਿਹ। ਕੋਯਂ ਦੇਵੋਪਮੋ ਰਾਜਾ ਯਾऽਭਿਵਨ੍ਦਸਿ ਮੇ ਵਦ
ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਾਹੁषੋਯਂ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤਾਮਹ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਯਯਾਤਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰੁਂ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਕੇਨ ਵਾ ਕਾਰਣੇਨੈਵਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਾਧਵੀ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੌਹਿਤ੍ਰਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਕਾਨ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਵ ਪੌਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਦਧਿਗਤਂ ਧਨਮ੍। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਣੇਵ ਵਦਨ੍ਤੀਹ ऋषਯੋ ਧਰ੍ਮਪਾਠਕਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਦਿਵਮਾਵ੍ਰਜ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛੋਭਨਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ। ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਦੌਹਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਿਤੋऽਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੈਤृਕੇ। ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਸਮਾਂ, ਤੇ ਤਿਲ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ੌਚਮਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਵਰਾਮ੍। ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰਃ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਮੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨਾ; ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰੋਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਸਸ੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਭਾਗੇ ਮਨ੍ਦੀਭਵਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਸ ਕਾਲਃ ਕੁਤਪੋ ਨਾਮ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਮਾਂ ਕੁਟਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਭਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਯਤਿਭਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤਿਲ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਕਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯਤੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍। ਸ ਕਾਲਃ ਕਾਲਤੋ ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਾਲ ਇष੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚੰਗੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਆਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਵਿਹਾਯਸਮ੍। ਵਯਮਪ੍ਯਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਾ ਕਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰਿਦਾਨੀਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਤੋ ਵਯਮ੍। ਏष ਨੋ ਵਿਰਜਾਃ ਪਨ੍ਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਇਕਠੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਫ਼ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅष੍ਟਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਬਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਸ਼ੇਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨਃ। ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਵੋ ਵਸੁਮਨਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭੂਮਿਪਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾਃ ਸਾਧਵਃ ਸਹ
ਅਸ਼ਟਕ, ਸ਼ਿਬੀ, ਕਾਸੇਯ ਤੇ ਪ੍ਰਤਰਦਨ — ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜੇ, ਵਸੁਮਾਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕਠੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਨृਪਸ੍ਤਮਾਃ। ਆਕ੍ਰਮਨ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਭਾਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮੇਣਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਕੋऽਸ੍ਮਿ ਗਨ੍ਤਾ ਸਖਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋऽਯ- ਮੇਕੋऽਤ੍ਯਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵੇਗੇਨ ਵਾਹਾਨ੍
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਦਦਦ੍ਯਾਚਮਾਨਾਯ ਯਾਵਦ੍ਵਿਤ੍ਤਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਉਸ਼ੀਨਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋਹਿ ਵਃ ਸ਼ਿਬਿਃ
ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਬੀ, ਜਿਸਨੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਸਭ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਬੀ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸਂਤ੍ਯਮਥਾऽਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸੌਮ੍ਯਮਥੋ ਵਿਧਿਤ੍ਸਾ। ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਾਨ੍ਯਪ੍ਰਮੇਯਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਬੇਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ
ਦਾਨ, ਤਪ, ਸਚਾਈ, ਧਰਮ, ਲਜਾ, ਦੌਲਤ, ਮਾਫੀ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਸਭ ਅਣਮੋਲ ਗੁਣ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਬੀ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੱਤ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਾ- ਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਬਿਰਤ੍ਯਗਾਦ੍ਵੈ ਰਥੇਨ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਲਜਾ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਬੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਸੁਤਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ। ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਧਿ ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ: ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਹੋ, ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕੰਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਯਾਤਿਰਸ੍ਮਿ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੂਰੋਃ ਪਿਤਾ ਸਾਰ੍ਵਬੌਮਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਸਮ੍। ਗੁਹ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਮਾਮਕੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਾਤਾਮਹੋऽਹਂ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ — ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਨਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਮਿਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਨਿਰ੍ਜਿਗਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਵਿਪਿਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ। ਮੇਧ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਾਨੇਕਸ਼ਤਾਨ੍ਸੁਰੂਪਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੌ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ — ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਫਲ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਦਾਮਹਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਾਮਿਮਾਮਖਿਲਾਂ ਵਾਹਨੇਨ। ਗੋਭਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਧਨੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯੈ- ਸ੍ਤਦਾऽਦਦਂ ਗਾਃ ਸ਼ਥਮਰ੍ਬੁਦਾਨਿ
ਮੈਂ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰਥਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ਚ ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਰ੍ਲਤੇ ਮਾਨੁषੇषੁ। ਨ ਮੇ ਵृਥਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਮੇਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯਨ੍ਤਿ
ਮੇਰੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ, ਸਭ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸਚ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦष੍ਟਕ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮੀਹ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨਂ ਚੌषਦਸ਼੍ਵਿਂ ਤਥੈਵ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਲੋਕਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪੂਜ੍ਯਾ ਇਤਿ ਮੇ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਅਸ਼ਟਕ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਤੇ ਉਸ਼ਦਸ਼ਵੀ ਲਈ ਵੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਚ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਯੋ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਅਨਸੂਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ ਲਭੇਨ੍ਨਃ ਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਸਾਡਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਤੀਵ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੌਹਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਿਤੋऽਮਿਤ੍ਰਸਾਹ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਪਰਮੋਦਾਰਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।