ਕਰ੍ਮਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਨਿਰ੍ਘृਣਾ ਭੋਗਿਭੋਜਿਨਃ । ਜ੍ਞਾਤਿਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਨ ਲਭਨ੍ਤਿ ਵੈਃ
ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਨਾਮਾਨਿ ਚੈषਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ । ਮਾਤਲੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕੁਲਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਣੋ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਵਾਅਧਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੈਵਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰੇਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਹृਦਿ ਚੈषਾਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਸਦਾ ਗਤਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਚੂਡੋ ਨਾਗਾਸ਼ੀ ਦਾਰੁਣਸ਼੍ਚਣ੍ਡਤੁਣ੍ਡਕਃ । ਅਨਿਲਸ਼੍ਚਾਨਲਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋऽਥ ਕੁਣ੍ਡਲੀ
ਸੁਵਰਨਚੂੜ, ਨਾਗਾਸ਼ੀ, ਦਾਰੁਣ, ਚੰਡਤੁੰਡਕ, ਅਨਿਲ, ਅਨਲ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ ਤੇ ਕੁੰਡਲੀ,
ਪਙ੍ਕਜਿਦ੍ਵਜ੍ਰਵਿष੍ਕਮ੍ਭੋ ਵੈਨਤੇਯੋऽਥ ਵਾਮਨਃ । ਵਾਤਵੇਗੋ ਦਿਸ਼ਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਮੇषੋऽਨਿਮਿषਸ੍ਤਥਾ
ਪੰਕਜੀ, ਵਜ੍ਰਵਿਸ਼ਕੰਭ, ਵੈਨਤੇਯ, ਵਾਮਨ, ਵਾਤਵੇਗ, ਦਿਸ਼ਾਚਕਸ਼ੁ, ਨਿਮੇਸ਼ ਤੇ ਅਨਿਮਿਸ਼,
ਤ੍ਰਿਰਾਵਃ ਸਪ੍ਤਰਾਵਸ਼੍ਚ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਦੀਪਕਸ੍ਤਥਾ । ਦੈਤ੍ਯਦ੍ਵੀਪਃ ਸਰਿਦ੍ਦ੍ਵੀਪਃ ਸਾਰਸਃ ਪਦ੍ਮਕੇਤਨਃ
ਤ੍ਰਿਰਾਵ, ਸਪਤਰਾਵ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਦੀਪਕ, ਦੈਤਿਆਦਵੀਪ, ਸਰਿੱਦਵੀਪ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਪਦਮਕੇਤਨ,
ਸੁਮੁਖਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਬਰ੍ਹਸ੍ਤਥਾऽਨਘਃ। ਮੇषਹृਤ੍ਕੁਮੁਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਤਃ ਸੋਮਭੋਜਨਃ
ਸੁਮੁਖ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਚਿਤ੍ਰਬਰਹ, ਅਨਘ, ਮੇਸ਼ਹ੍ਰਿਤ, ਕੁਮੁਦ, ਦਕਸ਼, ਸਰਪਾਂਤ ਤੇ ਸੋਮਭੋਜਨ,
ਗੁਰੁਭਾਰਃ ਕਪੋਤਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਰਾਨ੍ਤਕਃ । ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਾ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਪਰਿਬਰ੍ਹੋ ਹਰਿਸ੍ਤਥਾ
ਗੁਰੂਭਾਰ, ਕਪੋਤ, ਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰ, ਚਿਰਾਂਤਕ, ਵਿਸ਼ਨੂਧਰਮਾ, ਕੁਮਾਰ, ਪਰਿਬਰਹ ਤੇ ਹਰੀ,
ਸੁਸ੍ਵਰੋ ਮਧੁਪਰ੍ਕਸ਼੍ਚ ਹੇਮਵਰ੍ਣਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਮਾਲਯੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਨਿਸ਼ਾਕਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਸੁਸਵਰ, ਮਧੁਪਰਕ, ਹੇਮਵਰਨ, ਮਾਲਯ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ, ਨਿਸ਼ਾਕਰ ਤੇ ਦਿਵਾਕਰ,
ਏਤੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਗਰੁਡਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚਯੇ
ਇਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਰੁਚਿਃ ਕਾਚਿਦੇਹਿ ਗਚ੍ਛਾਵ ਮਾਤਲੇ । ਤਂ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਂ ਯਤ੍ਰੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਮਾਤਲੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂ।
ਇਦਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਮਂ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍। ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਭਿਰ੍ਮਾਤਾ ਗਵਾਮਮृਤਸਂਭਵਾ
ਇਹ ਰਸਾਤਲ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪਰਤ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਰਭੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪृਥਿਵੀਸਾਰਸਂਭਵਮ੍ । षਣ੍ਣਂ ਰਸਾਨਾਂ ਸਾਰੇਣ ਰਸਮੇਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਵਗਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਨਿਕਸ ਤੋਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਮृਤੇਨਾਭਿਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਮੁਦ੍ਗਿਰਤਃ ਪੁਰਾ। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਵਦਨਾਦੁਦਤਿष੍ਠਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਜਦ ਪਿਤਾਮਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁਰਭੀ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਧਾਰਾਯਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਹ੍ਰਦਃ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਧਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਜਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤਸ੍ਯੇਵ ਫੇਨੇਨ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਨੁਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਫੇਨਪਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ; ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਫੇਨ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਫੇਨਪਾ ਨਾਮ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਫੇਨਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਲੇ। ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯੇषਾਂ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਮਾਤਲੀ, ਉਹ ਫੇਨਪਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਫੇਨ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਧੇਨ੍ਵੋऽਨ੍ਯਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਤਲੇ। ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪਾਲ੍ਯੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੋਦਿਸ਼ਃਸ੍ਮ ਤਾਃ
ਮਾਤਲੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਚਾਰ ਗਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਧਾਰਯਤੇ ਸੁਰੂਪਾ ਨਾਮ ਸੌਰਭੀ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਹਂਸਿਕਾ ਕਨਾਮ ਧਾਰਯਤ੍ਯਪਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁਰੂਪਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੌਰਭੀ ਹੈ, ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੰਸਿਕਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਨਾਮਾ ਹੈ, ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾ ਵਾਰੁਣੀ ਦਿਕ੍ਚ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵੈ ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ। ਮਹਾਨੁਭਾਵਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤਲੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਯਾ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਲੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਨਾਮ ਧੇਨੁਰ੍ਧਾਰਯਤੇ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਮਾਤਲੇ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਂ ਤਥੈਲਵਿਲਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍
ਸਰਵਕਾਮਦੁਘਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੀ ਧਰਮਮਈ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਲੀ।
ਆਸਾਂ ਤ ਪਯਸਾ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਪਯੋ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਸਾਗਰੇ । ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰਸੁਰਸਂਹਿਤੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣੀ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਮਥਿਆ।
ਅਦ੍ਧृਤਾ ਵਾਰੁਣੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਮਾਤਲੇ। ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਰਾਜੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਕੌਸ੍ਤੁਭਮ੍
ਵਾਰੁਣੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲੇ, ਮਾਤਲੀ। ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਸੁਧਾਹਾਰੇषੁ ਚ ਸੁਧਾਂ ਸ੍ਵਧਾਭੋਜਿषੁ ਚ ਸ੍ਵਧਾਮ੍। ਅਮृਤਂ ਚਾਮृਤਾਸ਼ੇषੁ ਸੁਰਭੀ ਕ੍ਸ਼ਰਤੇ ਪਯਃ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਸਵਧਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਵਧਾ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਸੌਰਭੀ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਰਸਾਤਲਨਿਵਾਸਿਭਿਃ । ਪੌਰਾਣੀ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਲੋਕੇ ਗੀਯਤੇ ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਇੱਥੇ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨਾਗਲੋਕੇ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਵਿਮਾਨੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ। ਪਰਿਵਾਸਃ ਸੁਖਸ੍ਤਾਦृਕ੍ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਯਥਾ
ਨਾ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਸਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ।
ਇਯਂ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਵਾਸੁਕਿਪਾਲਿਤਾ। ਯਾਦृਸ਼ੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੀ ਵਰ੍ਯਾऽਮਰਾਵਤੀ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸੁਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਗੋ ਯੇਨੇਯਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸਦਾ। ਤਪਸਾ ਲੋਕਮੁਖ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵਸਹਿਤਾ ਮਹੀ
ਇਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਾਂਹ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਚਲਨਿਭਾਕਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਂ ਜ੍ਵਾਲਾਜਿਹ੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਠਾਠ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੀਭਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਹ ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰਾ ਨਾਨਾਵਿਧਵਿਭੂषਣਾਃ। ਸੁਰਸਾਯਾਃ ਸੁਤਾ ਨਾਗਾ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਇੱਥੇ, ਸੁਰਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।