ਤ੍ਰਯੋ ਗੁਲ੍ਮਾ ਗਣੋ ਨਾਮ ਵਾਹਿਨੀ ਤੁ ਗਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਪृਤਨੇਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਤਿੰਨ ਗੁਲਮਾਂ ਨੂੰ 'ਗਣ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗਣਾਂ ਨੂੰ 'ਵਾਹਿਨੀ'; ਤਿੰਨ ਵਾਹਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ 'ਪ੍ਰਤਣ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਚਮੂਸ੍ਤੁ ਪृਤਨਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚਮ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਨੀਕਿਨੀ। ਅਨੀਕਿਨੀਂ ਦਸ਼ਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਬੁਧਾਃ
ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤਣਾਂ ਨੂੰ 'ਚਮੂ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਮੂਆਂ ਨੂੰ 'ਅਨੀਕਿਨੀ'; ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਸ ਅਨੀਕਿਨੀਆਂ ਨੂੰ 'ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਰਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਂਖ੍ਯਾਗਣਿਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੁਪਰਿ ਚੈਵਾष੍ਟੌ ਤਥਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਤਿਃ। ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਪਰੀਮਾਣਮੇਤਦੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਠ ਸੌ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤਾਹੱਤ—ਇਹ ਵੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਵੈਵ ਤੁ। ਨਰਾਣਾਮਪਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਛਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਨਘਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ—ਇੱਕ ਲੱਖ, ਤੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ; ਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਪੰਜ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਵੀ।
ਪਞ੍ਚ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ षਟ੍ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਯਥਾਵਦਿਹ ਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਪੈਂਸਠ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੌ ਤੇ ਛੇ ਸੌ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਂਖ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵਦਿਤੋ ਜਨਾਃ। ਯਾਂ ਵਃ ਕਥਿਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਪੋਧਨੋ।
ਏਤਯਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਿਣ੍ਡਿਤਾष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸੈਨਾਵਾਂ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਸ਼ੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਧਂ ਗਤਾਃ। ਕੌਰਵਾਨ੍ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾਇਆ; ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ।
ਅਹਾਨਿ ਯੁਯੁਧੇ ਭੀष੍ਮੋ ਦਸ਼ੈਵ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਅਹਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਦਸ ਦਿਨ ਲੜੇ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਕੁਰੁ ਸੈਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਹਨੀ ਯੁਯੁਧੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਲ੍ਯੋऽਰ੍ਧਦਿਵਸਂ ਚੈਵ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਰਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਦਿਨ ਲੜਿਆ; ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਲੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਦਿਵਸਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਰੌਣਿਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਗੌਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤੁ ਸ਼ੌਨਕ ਸਤ੍ਰੇ ਤੇ ਭਾਰਤਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਸੌਨਕ, ਉਹ ਉੱਚ ਭਾਰਤ ਕਥਾ, ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚੇਲੇ ਨੇ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।
ਕਥਿਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯਸ਼ੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਪੌष੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚ ਪੌਲੋਮਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਚਾਦਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ; ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪੌਸ਼ਿਆ, ਪੌਲੋਮਾ ਤੇ ਆਸਤਿਕਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਦਾਖ੍ਯਾਨਮਨੇਕਸਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਨਰੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਿਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰਾਗ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ।
ਆਤ੍ਮੇਵ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਿਯੇष੍ਵਿਵ ਹਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਇਤਿਹਾਸਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਗਮੇष੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸਭ ਅਗਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯੇਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਾ ਭੁਵਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਆਹਾਰਮਨਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯੇਵ ਧਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਕਥਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।
ਤਦੇਤਦ੍ਭਾਰਤਂ ਨਾਮ ਕਵਿਭਿਸ੍ਤੂਪਜੀਵ੍ਯਤੇ। ਉਦਯਤੇਪ੍ਸੁਭਿਰ੍ਭृਤ੍ਯੈਰਭਿਜਾਤ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਭਾਰਤ ਕਵੀਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਜਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸੋਤ੍ਤਮੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਪਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਤਮਾ। ਸ੍ਵਰਵ੍ਯਞ੍ਜਨਯੋਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਲੋਕਵੇਦਾਸ਼੍ਰਯੇਵ ਵਾਕ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਉੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਬੋਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੁਰ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਸਮੇਤ, ਲੋਕ ਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦਪਰ੍ਵਣਃ। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਰ੍ਥਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾਰ੍ਥੈਰ੍ਭੂषਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਨਜ਼ੁਕ ਅਰਥਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰਕ ਤੇ ਵੇਦ ਅਰਥ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਭਾਰਤਸ੍ਯੇਤਿਹਾਸਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਰ੍ਵਸਂਗ੍ਰਹਃ। ਪਰ੍ਵਾਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਪਰ੍ਵਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਰਵ-ਸੰਘ੍ਰਾ ਸੁਣੋ; ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਪਰਵ-ਸੰਘ੍ਰਾ।
ਪੌष੍ਯਂ ਪੌਲੋਮਮਾਸ੍ਤੀਕਮਾਦਿਰਂਸ਼ਾਵਤਾਰਣਮ੍। ਤਤਃ ਸਂਭਵਪਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਪੌਸ਼ਿਆ, ਪੌਲੋਮਾ, ਆਸਤਿਕਾ, ਆਦੀ, ਆਸ਼ਵਤਾਰਣ; ਫਿਰ ਸੰਭਵ ਪਰਵ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਕਥਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਹੋ ਜਤੁਗृਹਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਹੈਡਿਮ੍ਬਂ ਪਰ੍ਵ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਤੋ ਬਕਵਧਃ ਪਰ੍ਵ ਪਰ੍ਵ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਤਤਃ
ਇੱਥੇ ਜਤੂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੈਡਿੰਬਾ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚਿੱਤਰਰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਵ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਾਗਮਨਂ ਪਰ੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਨੇ ਵਾਸਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਹਰਣਂ ਤਤਃ
ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਹਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜ੍ਞੇਯਾ ਹਰਣਹਾਰਿਕਾ। ਤਤਃ ਖਾਣ੍ਡਵਦਾਹਾਖ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਉਥੇ ਮਯਾ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਭਾਪਰ੍ਵ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਰ੍ਵ ਤਤਃ ਪਰਮ੍। ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧਃ ਪਰ੍ਵ ਪਰ੍ਵ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਪਰਵ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਤ੍ਰ ਪਰਵ; ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਰਾਜਸੂਯਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਘਾਭਿਹਰਣਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵਧਸ੍ਤਤਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਰਘਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤਪਰ੍ਵ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨੁਦ੍ਯੂਤਮਃ ਪਰਮ੍। ਤਤ ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਪਰ੍ਵ ਕਿਰ੍ਮੀਰਵਧ ਏਵਚ
ਫਿਰ ਜੂਏ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੂਏ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ; ਫਿਰ ਆਰਣਯਕ ਪਰਵ ਤੇ ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਭਿਗਮਨਂ ਪਰ੍ਵ ਜ੍ਞੇਯਮਤਃ ਪਰਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰ੍ਵ ਕੈਰਾਤਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੈਰਾਤ ਪਰਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।