ਯਦ੍ਯੇਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਮਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਪਸ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਏਤੇਨਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਹ੍ਯਹਮਾਗਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਾਪਸਂ ਤਂ ਜਿਵਾਂਸੁਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੰਭੋਧਭਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਨਸ੍ਯਤੋ ਘੋਰਾਨਿषੂਨ੍ਪਰਤਨੁਚ੍ਛਿਦਃ। ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰਿषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮੌ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਧੋਰਮੈषੀਕਮਪਰਾਜਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧੇਯਂ ਤਦੁਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਅਜੈਯ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਕ੍ਸ਼ੀਣਿ ਕਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਸਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਯਯਾ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਵੇਧੀ ਸ ਮੁਨਿਰੀषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਕਾਸ਼ਮਿषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਚਿਤਮ੍ । ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਕੰਡੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾ ਚ ਸ੍ਮੈਵਂ ਪੁਨਃ ਕृਥਾਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈਂ; ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖ, ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਨੈਤਾਦृਕ੍ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਮਨਸਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭਵੇਤ੍ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਮਾ ਚ ਦਰ੍ਪਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਵਾ ਤਤ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ।। ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵੀਤਲੋਭੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਬੁਧੀਮਾਨ, ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਬਣ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਃ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਃ ਕਂਚਿਦਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਸੰਯਮੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਬਣ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਾਜਨ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਚ ਮੈਵਂ ਭੂਯਃ ਸਮਾਚਰੇਃ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪृਚ੍ਛੇਰਾਵਯੋਰ੍ਵਚਨਾਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਪੁੱਛ, ਸਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯੋਃ ਪਾਦਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵਾਚਰਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨਰੇਣ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤੋ ਗੁਣੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਰਾਯਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਰਾਜਾ।
ਕਾਕੁਦੀਕਂ ਸ਼ੁਕਂ ਨਾਕਮਕ੍ਸ਼ਿਸਨ੍ਤਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ। ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਨਰ੍ਤਕਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਯਮੋਦਕਮष੍ਟਮਮ੍
ਕਾਕੁਦੀਕ, ਸ਼ੁਕ, ਨਾਕਮ, ਅੱਖੀ-ਸੰਤਾਰਜਨ, ਸੰਤਾਨ, ਨਰਤਕ, ਘੋਰ, ਆਸਯਮੋਦਕ — ਇਹ ਅਠਵਾਂ ਹਨ।
ਏਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਰਣਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਮਝ ਗੁਆ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ ਚ ਚ੍ਛਰ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ । ਮੂਤ੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸਤਤਂ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਰਦੇ ਹਨ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੋਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਲੋਭਮੋਹੌ ਮਦਮਾਨੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਾਹਙ੍ਕੁਤੀ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮਾਦੇਤ ਉਦਾਹृਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ, ਨਸ਼ਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਬਨ੍ਧੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਦੁਃਸਹੋ ਯੁਧਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਥੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸੰਗੀ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਵੀਰਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਭਾਰਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਸ ਵਿਰਲੇ, ਕਪੀ ਧਵਜ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ?
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾ ਗੁਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਭੂਯੋ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਨਾਰਦਨ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਮੁੜ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੌ ਤੌ ਤਾਵੇਵਾਰ੍ਜੁਨਕੇਸ਼ਵੌ । ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਹਨ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਨ ਚ ਮਾਮਭਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ । ਆਰ੍ਯਾਂ ਮਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਾਰਤ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਕਰ ਲਵੋ।
ਅਥ ਚੇਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਮੇ ਭੇਦੋ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਂਤਿ ਕਰ ਲਵੋ ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮਨ ਨਾ ਲਿਆਓ।
ਭਵਤਾਂ ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਲਂ ਬਹੁਮਤਂ ਭੁਵਿ । ਤਤ੍ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵੋਪਚਿਨ੍ਤਯ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਣ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੀ ਸੋਚੋ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਵੇऽਪਿ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਤਥੈਵ ਭਗਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਦੋ ਭਗਵਾਨ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰੇਕਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਅਜਥ੍ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਜਨਮਾ, ਨਾਸ ਰਹਿਤ, ਸਦੀਵੀ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਰਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਮਹੀ ਜਲਮ੍ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਾਰਾਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ: ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ।
ਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਤੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਸਦਾ। ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।