ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਸ਼ੌ ਧਮਨਿਸਨ੍ਤਤੌ । ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਨਾਮਯਮ੍। ਤਮਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਮੂਲਫਲੈਰਾਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ-ਫਲ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਸ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਣਾਇਆ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮੇ ਜਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਪਯਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਦੀਯਤਾਮੇਤਤ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮੇ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਆਤਿਥੀ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਤੋऽਨृਜੁਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
'ਇਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿੱਥੋਂ, ਅਨਿਆਇ ਕਿੱਥੋਂ? ਜੰਗ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੱਭੋ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਨ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾऽਪਿ ਸ੍ਮ ਭੂਯ ਏਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਮਾਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ।
ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਹ੍ਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਾਪਸੌ । ਤਤੋ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿषੀਕਾਣਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਭਾਰਤ
ਘਮੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਨਰ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮੋਠੀ ਚੁੱਕੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
'ਆ, ਜੰਗ ਕਰ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈ।'
ਅਹਂ ਹਿ ਤੇ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਿਤਃ ਪਰਮ੍ । `ਯਦਾਹ੍ਵਯਸਿ ਦਰ੍ਪੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਞ੍ਜਨਾਨ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਲਗਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਯਦ੍ਯੇਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਮਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਪਸ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਏਤੇਨਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਹ੍ਯਹਮਾਗਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਾਪਸਂ ਤਂ ਜਿਵਾਂਸੁਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੰਭੋਧਭਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਨਸ੍ਯਤੋ ਘੋਰਾਨਿषੂਨ੍ਪਰਤਨੁਚ੍ਛਿਦਃ। ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰਿषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮੌ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਧੋਰਮੈषੀਕਮਪਰਾਜਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧੇਯਂ ਤਦੁਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਅਜੈਯ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਕ੍ਸ਼ੀਣਿ ਕਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਸਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਯਯਾ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਵੇਧੀ ਸ ਮੁਨਿਰੀषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਕਾਸ਼ਮਿषੀਕਾਭਿਃ ਸਮਾਚਿਤਮ੍ । ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਕੰਡੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾ ਚ ਸ੍ਮੈਵਂ ਪੁਨਃ ਕृਥਾਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈਂ; ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖ, ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਨੈਤਾਦृਕ੍ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਮਨਸਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭਵੇਤ੍ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਮਾ ਚ ਦਰ੍ਪਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਵਾ ਤਤ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ।। ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵੀਤਲੋਭੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਬੁਧੀਮਾਨ, ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਬਣ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਃ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਃ ਕਂਚਿਦਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਸੰਯਮੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਬਣ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਾਜਨ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਚ ਮੈਵਂ ਭੂਯਃ ਸਮਾਚਰੇਃ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪृਚ੍ਛੇਰਾਵਯੋਰ੍ਵਚਨਾਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਪੁੱਛ, ਸਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯੋਃ ਪਾਦਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵਾਚਰਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨਰੇਣ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤੋ ਗੁਣੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਰਾਯਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਰਾਜਾ।
ਕਾਕੁਦੀਕਂ ਸ਼ੁਕਂ ਨਾਕਮਕ੍ਸ਼ਿਸਨ੍ਤਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ। ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਨਰ੍ਤਕਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਯਮੋਦਕਮष੍ਟਮਮ੍
ਕਾਕੁਦੀਕ, ਸ਼ੁਕ, ਨਾਕਮ, ਅੱਖੀ-ਸੰਤਾਰਜਨ, ਸੰਤਾਨ, ਨਰਤਕ, ਘੋਰ, ਆਸਯਮੋਦਕ — ਇਹ ਅਠਵਾਂ ਹਨ।
ਏਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਰਣਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਮਝ ਗੁਆ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ ਚ ਚ੍ਛਰ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ । ਮੂਤ੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸਤਤਂ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਰਦੇ ਹਨ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੋਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਲੋਭਮੋਹੌ ਮਦਮਾਨੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਾਹਙ੍ਕੁਤੀ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮਾਦੇਤ ਉਦਾਹृਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ, ਨਸ਼ਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਬਨ੍ਧੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਦੁਃਸਹੋ ਯੁਧਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਥੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸੰਗੀ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਵੀਰਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਭਾਰਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਸ ਵਿਰਲੇ, ਕਪੀ ਧਵਜ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ?