ਅਨਰ੍ਥਮਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਵਾਨੋऽਪ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਾਨਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਲੋਭੇऽਤਿਪ੍ਰਸृਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਆਪਣੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਲਾਭ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ । ਯਤ੍ਤੇ ਪਥ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਤਿष੍ਠ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृਦਯੈਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਹਿ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਾਮਦਗ੍ਰਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਭਿਹਿਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਹृष੍ਟਰੋਮਾਣ ਆਸਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਭਾਸਦਃ
ਜਦ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਸ੍ਸ੍ਵਿਦੁਤ੍ਤਰਮੇਤੇषਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍। ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਭਿਸ੍ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥਾ ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਮਾਂ ਮੇ ਸੋਪਮਾਂ ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਤ੍ਯਾਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇਯ ਆਦਤ੍ਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਲੈ ਲੈ।
ਰਾਜਾ ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵੋ ਨਾਮ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਅਖਿਲਾਂ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੰਭੋਦਭਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਪਾਯੇ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਵਾ ਭਵੇਦ੍ਯੁਧਿ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤ੍
ਕੀ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ?
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਨ੍ਵਚਰਤ੍ਸ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਹਤਾ ਮਤ੍ਤਃ ਕਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਂ ਚ ਵੈਦ੍ਯਾ ਅਕृਪਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਯਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਿਰਭੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਥਾਂ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਯਸਕृਤ੍ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵ ਸ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਅਤਿਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਮਤ੍ਤਂ ਤਮੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਤੇ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵੇਦਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਜਯਿਨੌ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੌ ਵੈ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮੌ । ਤਯੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਮੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿਤਾਸਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਕ੍ਵ ਤੌ ਵੀਰੌ ਕ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨੌ ਕਿਂਕਰ੍ਮਾਣੌ ਚ ਕੌ ਚ ਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿੱਥੇ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ?'
ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਪਸਾਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਆਯਾਤੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
'ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।'
ਸ਼੍ਰੂਯੇਤੇ ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ । ਤਪੋ ਘੋਰਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਤਪ੍ਯੇਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਠਨ ਤੇ ਬਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ ਰਾਜਾ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ षਡਙ੍ਗਿਨੀਮ੍ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਂਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਵਪਰਾਜਿਤੌ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅਜੈਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿषਮਂ ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤੌ ਤਾਪਸੌ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤੌ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਕਠਨ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਸ਼ੌ ਧਮਨਿਸਨ੍ਤਤੌ । ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਨਾਮਯਮ੍। ਤਮਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਮੂਲਫਲੈਰਾਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ-ਫਲ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਸ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਣਾਇਆ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮੇ ਜਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਪਯਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਦੀਯਤਾਮੇਤਤ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮੇ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਆਤਿਥੀ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਤੋऽਨृਜੁਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
'ਇਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿੱਥੋਂ, ਅਨਿਆਇ ਕਿੱਥੋਂ? ਜੰਗ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੱਭੋ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਨ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾऽਪਿ ਸ੍ਮ ਭੂਯ ਏਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਮਾਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ।
ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਹ੍ਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਾਪਸੌ । ਤਤੋ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿषੀਕਾਣਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਭਾਰਤ
ਘਮੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਨਰ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮੋਠੀ ਚੁੱਕੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
'ਆ, ਜੰਗ ਕਰ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈ।'
ਅਹਂ ਹਿ ਤੇ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਿਤਃ ਪਰਮ੍ । `ਯਦਾਹ੍ਵਯਸਿ ਦਰ੍ਪੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਞ੍ਜਨਾਨ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਲਗਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'