ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਸੁਮਾਨੌषਦਸ਼੍ਵਿ- ਰ੍ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਲੋਕੋ ਦਿਵਿ ਮੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਉਪਚਾਰਕ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹੈ, ਰਾਜਨ? ਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਤੇਜਸਾ ਤਪਤੇ ਭਾਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚ। ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵੈ ਤੇਨਾਨ੍ਤਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਤੇਜ finite ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਦਦਾਨਿ ਮਾ ਪ੍ਰਪਤ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਯੇ ਮੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵ ਤੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੁ। ਕ੍ਰੀਣੀष੍ਵੈਤਾਂਸ੍ਤृਣਕੇਨਾਪਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਯਦਿ ਧੀਮਨ੍ਪ੍ਰਦੁष੍ਟਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਨਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵੇਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੋਣ। ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤਿੰਨੇ ਨਾਲ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲੈ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾऽਹਂ ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਵੈ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵृਥਾ ਗृਹੀਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਾਚ੍ਛਙ੍ਕਮਾਨਃ। ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਨ ਚੈਵਾਕृਤਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੈ- ਰ੍ਵਿਧਿਤ੍ਸਮਾਨਃ ਕਿਮੁ ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਕੁਝ ਲਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ। ਤੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਉਸ ਵਿਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜ- ਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਦਿ ਨੇष੍ਟਃ ਕ੍ਰਯਸ੍ਤੇ। ਅਹਂ ਨ ਤਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵ ਤੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹੋਣ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋऽਹਂ ਮਮਾਪਿ ਲੋਕਾ ਯਦਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਤਾਤ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਬੀ ਹਾਂ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਚਾ ਹृਦਯੇਨਾਪਿ ਸਾਧੂ- ਨ੍ਪਰੀਪ੍ਸਮਾਨਾਨ੍ਨਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਤੇਨਾਨਨ੍ਤਾ ਦਿਵਿ ਲੋਕਾਃ ਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾਃ ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨ੍ਤਃ
ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਂ ਦਿਲੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜ- ਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਦਿ ਨੇष੍ਟਃ ਕ੍ਰਯਸ੍ਤੇ। ਨ ਚਾਹਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ਹ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਃ
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵ- ਸ੍ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤਾ ਨਰਦੇਵ ਲੋਕਾਃ। ਤਥਾऽਦ੍ਯ ਲੋਕੇ ਨ ਰਮੇऽਨ੍ਯਦਤ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਬੇ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਦਾਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਅਨੰਤ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਾਤ 'ਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਬੀ, ਮੈਂ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨ ਚੇਦੇਕੈਕਸ਼ੋ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਸਿ। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦਾਯ ਭਵਤੇ ਗਨ੍ਤਾਰੋ ਨਰਕਂ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਨ, ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦਰ੍ਹੋऽਹਂ ਤਦ੍ਯਤਧ੍ਵਂ ਸਨ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ। ਅਹਂ ਤਨ੍ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਓ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਜਣੋ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਾਂ।
ਕਸ੍ਯੈਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ। ਯਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਨਰੋ ਲੋਕਾਨਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਕਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਨੇਤੇ ਵਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ। ਉਚ੍ਚੈਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ; ਇਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਿਹਿਤੇ ਪੁਰਾ। ਹਯਸ੍ਯ ਯਾਨਿ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਂਨਿਕृਤ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੋਤਾऽਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰਥੋਦ੍ਗਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਅਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਃ षੋਡਸ਼ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ
ਭਾਰਤ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਉਦਗਾਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਾਰਿਆਂ ਸੋਲਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧੂਮਗਨ੍ਧਂ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਯੇ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਭੁਵਿ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਾਃ ਪੂਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਭਵਨ੍ਨਰਾਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੰਏ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸਾਂਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਪਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਮਾਧਵੀ ਸਾ ਤਪੋਧਨਾ। ਮृਗਚਰ੍ਮਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਪਰਿਧਾਯ ਮृਗਤ੍ਵਚਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਧਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲੈ ਲਿਆ।
ਮृਗੈਃ ਪਰਿਚਰਨ੍ਤੀ ਸਾ ਮृਗਾਹਾਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾ। ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮृਗਗਣੈਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭृਸ਼ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ।
ਆਘ੍ਰਾਯਨ੍ਤੀ ਧੂਮਗਨ੍ਧਂ ਮृਗੈਰੇਵ ਚਚਾਰ ਸਾ। ਯਜ੍ਞਵਾਟਮਟਨ੍ਤੀ ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਧੂੰਏ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਯਜ੍ਞਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਚ ਮਾਧਵੀ। ਅਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਸੁਧਾਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨਾਹੁषਂ ਯਦਾ
ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਦਿਵਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਿਤਰਂ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਵਸੁਮਨਾਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਾਤਰਂ ਵੈ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਵਨ੍ਦਨਂ ਪਾਦਯੋਰਿਹ। ਕੋਯਂ ਦੇਵੋਪਮੋ ਰਾਜਾ ਯਾऽਭਿਵਨ੍ਦਸਿ ਮੇ ਵਦ
ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਾਹੁषੋਯਂ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤਾਮਹ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਯਯਾਤਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰੁਂ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਕੇਨ ਵਾ ਕਾਰਣੇਨੈਵਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।' ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਾਧਵੀ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੌਹਿਤ੍ਰਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਕਾਨ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਵ ਪੌਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਦਧਿਗਤਂ ਧਨਮ੍। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਣੇਵ ਵਦਨ੍ਤੀਹ ऋषਯੋ ਧਰ੍ਮਪਾਠਕਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਦਿਵਮਾਵ੍ਰਜ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛੋਭਨਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ। ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਦੌਹਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਿਤੋऽਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੈਤृਕੇ। ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਟਪ ਸਮਾਂ, ਤੇ ਤਿਲ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ੌਚਮਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਵਰਾਮ੍। ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰਃ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਮੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨਾ; ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰੋਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।