ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨੁਭਯਤਃ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਰਾਥਿਨੋ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਨਾ ਦੇਖੀਏ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਮੁਕ ਗਏ ਹੋਣ।
ਸਮਵੇਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਹਿ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਾਸ਼ਯੇਯੁਰਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਂ ਲੋਕਂ ਨ ਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪਨ੍ਨੇ ਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਾਜੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ; ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਆ ਜਾਵੇਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਚ ਜਾਣਗੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਵਾਦਨ੍ਯਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤ ਆਰ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਭਿਜਾਤਯਃ ।। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਚਿਵਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਹਿ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਆਲੂ, ਲਜਜਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨੇਮੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਯਾਨ੍ਤੁ ਯਥਾਗृਹਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂ।
ਸੁਵਾਸਸਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਮਰ੍षਂ ਚ ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਵੈਰਾਣਿ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿਣ।
ਹਾਰ੍ਦਂ ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਦੇਵ ਤੇ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਨ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਭਾਵਨਾ ਅੱਜ ਵੀ ਰੱਖ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬਾਲਾ ਵਿਹੀਨਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਪਾਲਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਢੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ; ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭਵਤੈਵ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਸਨੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਮਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਥੋ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ; ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਆਹੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਭਵਤਃ ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਦੁਃਖਸਮੁਭੂਤਂ ਸਹਾਨੁਗੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਮਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯੁषਿਤਾਨਿ ਨਃ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਤਥਾऽਜ੍ਞਾਤੈਃ ਸਜਨੇ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੀਹਵਾਂ ਸਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਥਾਤਾ ਨਃ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤੇਤਿ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਨਾਹਾਸ੍ਮ ਸਮਯਂ ਤਾਤ ਤਚ੍ਚ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ
ਅਸੀਂ, ਪਿਤਾ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਃ ਸਮਯੇ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਂਸ਼ਂ ਲਭੇਮਹਿ
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਾਅਦੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ-ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ।
ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਸਂਜਾਨਨ੍ਸਮ੍ਯਙ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਮਾਤृਪਿਤृਵ੍ਰਦਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ਗੁਰੋਰ੍ਗਰੀਯਸੀ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਵ ਕਰ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਰਹਿਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨਸ੍ਤਥਾ ।। ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤਵ੍ਯਾ ਹਿ ਵਯਮੁਤ੍ਪਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਈਏ, ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪਯ ਪਥਿਪ੍ਵਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮੇ ਸੁਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ।। ਆਹੁਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਪਰਿषਦਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹੋ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇषੁ ਸਭਾਸਤ੍ਸੁ ਨੇਹ ਯੁਕ੍ਤਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਾਨृਤੇਨ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਚ ਝੂਠ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਹਨ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਸਦਃ ।। ਵਿਦ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਸਭਾਂ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
—ਉਥੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧਰਮ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਧਰਮ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਸਦਃ ।। ਧਰ੍ਮ ਏਤਾਨਾਰੁਜਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਨੁਕੂਲਜਾਨ੍
—ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਖਮ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਧਰ੍ਮਮਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ ਆਸਤੇ । ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਚ, ਧਰਮਕ ਤੇ ਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਤੇ ਦਾਨਾਦਨ੍ਯਞ੍ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਯੇ ਸਮਾਸਤੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨ ਤੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਜੋ ਰਾਜੇ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਣ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚੋਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜੇ ਧਰਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਃ । ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯਾਂਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ-ਵਾਰਸ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਜਾਨੀषੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸਤਾਂ ਸਦਾ। ਸਪੁਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਿ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੂੰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦਾਹਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮੇਵੋਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤ੍ਵਯੈਵਾਸੌ ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਉਹ ਸੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਵੀ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਇਆ। ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਥੋਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਸਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਨਕਰੋਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਚ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸੌਬਲੇਨ ਜਿਹੀਰ੍षਤਾ। ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮੋਪਧਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਵਰਤਿਆ।
ਸ ਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਭਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰਤ । ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾਤ੍ਸੁਖਾਚ੍ਚੈਵ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਨੀਨਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਰਾਜਾ, ਧਰਮ, ਲਾਭ ਜਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।